பிரபாகரன் அவர்களின் தலைமைத்துவம்

நீண்ட காலமாக ஒரு தலைமையைப் பற்றி நிலவும் பொதுவான கருத்து என்னவெனில் தலைவர் என்பவர் சிறந்த சதுரங்க ஆட்டக்காரர் போன்று திட்டமிட்டு காய்களை நகர்த்துபவர். அவர் திட்டமிடுவார், அதன்படி படைகள் நகர்த்தப்படும். அவர்கீழ் வரும் அனைவரும் அவர் கட்டளைப்படி செயல்படுவர். இதுபோன்ற பார்வையே பிரபாகரன் அவர்களின் தலைமைத்துவம் பற்றியும் பரவலாக தமிழுலகத்தில் பார்க்கப்படுகிறது.  இதில் சிக்கல் என்னவென்றால், இப்பார்வை அரைகுறையானது மட்டுமல்ல, பிரபாகரனின் முக்கியமான தலைமைப் பண்புகளை இப்பார்வை கண்டுகொள்வதில்லை. இதன் ஒரு மோசமான விளைவு என்னவென்றால், நமக்கு  எது போன்ற தலைமை எதிர்காலத்தில் தேவை என்பதன் பார்வையும் பிழையாகிறது. அதனால் நாம் தவறான தலைமைகளை தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்  அல்லது உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். பிரபாகரன் அவர்களின் தலைமைத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான பார்வையே, நாம் எதிர்காலத்தில் எது போன்ற தலைமைகளை உருவாக்கவேண்டும் என்பதையும் சிறந்த தலைமைகளை முதலிலேயே அடையாளம் காணவும் உதவும். இதை விளக்குவதுதான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

வரலாறு என்பது  மிகப்பெரியது. அதை நாம் கொண்டிருக்கும் தத்துவங்களைக்  கொண்டே பார்த்து புரிந்து கொள்கிறோம்.  நாம் கற்றுக்கொள்ளும் தத்துவங்கள் விரிவடையும் பொழுது, வரலாற்றைப் பற்றிய நமது பார்வையும் மாறுகிறது. அதுபோன்ற மாற்றமே அண்மையில் அமெரிக்க இராணுவத்தளபதி மெக்கிரிசுட்டல் எழுதிய “Team of  Teams” என்ற நூலைப் படிக்கும்பொழுது நிகழ்ந்தது [1]. பிரபாகரனின் தலைமைத்துவ பண்புகளையும் புலிகளின் போர்முறையையும் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியமான தத்துவம் என்பதால், இதை முதலில் சிறிது விரிவாகப் பார்ப்போம்.

அமெரிக்க – அல்கொய்தாப் போர்:

ஈராக்கில் சாதம் குசைன்   நீக்கப்பட்டபின் அமெரிக்கப் படைகள் அல்கொய்தாப் படைகளை 2004-இல் எதிர்கொண்டது.  பல மடங்கு ஆட்பலமும் ஆயுதபலமும் கொண்ட உலகின் தலைசிறந்த அமெரிக்கப்படைகள், எந்த பெரிய பயிற்சியோ ஆயுத பலமோ  அற்ற அல்கொய்தா குழுவிடம் திணறிக்கொண்டிருந்தது. அல்கொய்தாவின் தாக்குதல்கள் கூடிக்கொண்டே சென்றதே ஒழிய குறையவில்லை. பொதுவாக ஒரு இயக்கத்தின் உயர்நிலை தளபதிகளை  அழித்தால்  இயக்கம் நொறுங்கிவிடும், ஆனால் அல்கொய்தாவிடம் அது எடுபடவில்லை.  இதற்கு ஒரு தீர்வுகாண  அமெரிக்கப்படைகளின் ஈராக் கட்டளைத்தளபத்தி மெக்கிரிசுட்டல், தனது படைகளின் செயல்படும் விதத்தை ஆராய்ந்தார். படைகளுக்கு இடப்படும் உத்திகளிலோ, கட்டளைகளிலோ, ஆயுதங்களிலோ, அல்லது படைவீரர்களின் திறமையிலோ எந்த குறைபாடுகளும் இல்லை. அனைத்தும் சரியாகவே இருந்தது, ஆனாலும் தோற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆழமாக ஆராய்ந்தபின் அவர் கண்டறிந்தது என்னவென்றால், அமெரிக்கப்படைகள் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதுதான் சிக்கலே. பல நூற்றாண்டுகளாக பெரிய இராணுவங்கள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து, தளபதி ஒரு தாக்குதலை திட்டமிட்டு கட்டளையிடுவார், அதைக் கீழிருந்த படைவீரர்கள் செய்து முடிப்பார்கள். இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக வெற்றிகரமாக பின்பற்றப்பட்ட முறை இப்பொழுது வேலை செய்யவில்லை. அதற்கு காரணமாக அவர் கண்டறிந்தது என்னவென்றால், அல்கொய்தா படைகள் சிறு சிறு குழுக்களாகப் பிரிந்து, அக்குழுக்கள் தாமாக திட்டமிட்டு வாய்ப்புள்ள இலக்குகளை வீழ்த்திவிட்டு, அமைதியாகி விடுவார்கள். அடுத்த தாக்குதல் இன்னொரு குழுவால் இன்னொரு இடத்தில் நடக்கும். எது எப்பொழுது நடக்கும், எங்கே நடக்கும், யாரால் நடக்கும் என்று அமெரிக்கப்படைகளுக்கு தெரியாமல் கடும் குழப்பநிலையில் இருந்தார்கள். அமெரிக்கப்படைகள் திட்டமிட்டு தாக்குதல் நடத்தும் முன் அல்கொய்தாப்படைகள் வேறு இடத்திற்கு நகர்ந்திருக்கும்.

இது எப்படி என்றால் ஒரு உதைபந்தாட்டத்தை  எடுத்துக்கொள்வோம். இதில் ஒரு அணியில் உள்ள ஆட்டக்காரர்கள்  மொத்த மைதானத்தையும் கவனிக்கிறார்கள். அவ்வணியில் உள்ள மற்றவர்கள் எப்படி ஆடுகிறார்கள், பந்து எங்கே இருக்கிறது  என்று கவனித்து அதற்குத்தகுந்தபடி தாங்களாகவே எங்கே நகரவேண்டும் என்று நகருகிறார்கள்.  இன்னொரு அணியில் உள்ள ஆட்டக்காரர்களுக்கு மொத்த மைதானமும் தெரியாது,  ஒவ்வொரு வீரரும் எங்கே போகவேண்டும் என்ன ஆடவேண்டும் என்று தொடர்ந்து பயிற்சியாளரின் (coach)  நேரடி கட்டளைப்படி நகர்வுகளை மேற்கொள்வார். இவ்வாறு நடந்தால் என்னவாகும்? இரண்டாவது அணி மிக மெதுவாக நகரும், முதல் அணி இரண்டாம் அணி உருவாக்கும் ஓட்டைகளின்  நடுவாக புகுந்து இலக்கை அடைந்து வெற்றி பெறுகிறார்கள். இரண்டாம் அணி வீரர்கள் எவ்வளவுதான் திறமைசாலியாக உடல்வலு மிக்க, சிறந்த ஓடக்கூடிய  வீரர்களாக இருந்தாலும், முழு மைதானமும் தெரியாமல்  பயிற்சியாளர் இடும் கட்டளைக்கு காத்து நிற்பதால் தோற்பார்கள். இரண்டாம் அணி எந்த ஒரு பெரிய பயிற்சி இல்லாவிட்டாலும், திறமை இல்லாவிட்டாலும் வெற்றி பெறுவார்கள். இதுதான் அமெரிக்கப்படைகள் தோற்றுக்கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம் என்று மெக்கிறிசுடல் கண்டறிந்தார்.

அமெரிக்கப்படைகள் அல்கொய்தாவை வெல்லவேண்டுமானால், தங்கள் பெருமையை விட்டுவிட்டு அல்கொய்தாவிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று முடிவுக்கு வருகிறார். அதன் விளைவாக அமெரிக்கப்படைகளை சிறுசிறு குழுக்களாக, வேகமாக இயங்கி தானாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை அளிக்கிறார். ஒரு மாதத்திற்கு 18 தாக்குதல்கள் என்று மேற்கொண்டு வந்த அமெரிக்கப்படைகள், மறுசீரமைப்பிற்குப்  பின் மாதத்திற்கு 300 தாக்குதல்களை மேற்கொள்ள  முடிந்ததது. அது மட்டுமின்றி, தாக்குதல்களின் வெற்றி  விகிதமும் கூடியது.  இதன் பின்னரே ஈராக்கில் அல்கொய்தாவை கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடிந்தது.  இத்தனைக்கும் அமெரிக்கப்படைகள் பெரிதாக ஆட்பலத்தையோ, ஆயுத பலத்தையோ கூட்டவில்லை.  மறு  சீரமைப்பு மட்டுமே அவர்களின் பலத்தை 17 மடங்கு கூட்டி இருக்கிறது. மெக்கிறிசுடல் தான் கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை குழுக்களின் குழு (Team of Teams) என்று நூலாக எழுதியிருக்கிறார் [1]. அதிலிருந்து வரும் கருத்துக்களை அடிப்படையாகக்  கொண்டே இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது.

ஏன் இந்த  தீடீர் மாற்றம் என்றால், நவீன தகவல் தொழில்நுட்பம், இணையம் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட  பிணைப்புகள் ( fast communication and  interconnectedness)  போன்றவை மாற்றங்களை வெகுவேகமாகக் கொண்டுவருகிறது. இம்மாற்றங்கள் போரில் மட்டுமல்ல, சமூகத்தில் அனைத்து துறைகளிலும் அதிவேக மாற்றங்களைக் அதிக அளவில் கொண்டுவருகின்றன. இம்மாற்றங்களை ஒரு தலைமையால் அனைத்தும் புரிந்து திட்டமிடுவது சாத்தியமற்றது என்றாகிவிடுகிறது. அவர்கள் திட்டமிடுவதற்குள் களநிலவரமே மாறிப்போகும். இதுபோன்ற நிலைகளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்ட பல குழுக்களின் கூட்டாக உள்ள குழுவே வெற்றி பெரும்.

குழுக்களின் குழு தத்துவம்:

மெக்கிரிசுட்டல் தனது அனுபவத்தில் குழுக்களின் குழுவை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்று முறை வகுத்திருக்கிறார். அதை விளக்கமாக பார்ப்போம்:

  1. ஒரு குழு என்பது நெருக்கமான நட்பினால் நம்பிக்கையினால் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். உதாரணமாக நீங்கள் உங்கள் கல்லூரியில் படிக்கும்பொழுது உருவாக்கிய நட்புகளை எண்ணிப் பாருங்கள். அதுபோன்ற இறுக்கமான குழுக்களை உருவாக்கவேண்டும். ஒரு குழுவில் ஐந்திலிருந்து நூறுபேர் வரை இருக்கலாம். அதற்குமேல் இருந்தால்  நெருக்கமான குழுவை உருவாக்க முடியாது.  நம்பிக்கை என்பது உடனடியாக ஏற்படுவது அல்ல. தொடர்ந்து  ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதன் மூலமும், நேரடித் தொடர்புகள் மூலமும் மெதுவாக ஏற்படுவது.
  1. இவ்வாறு உருவாக்கிய குழுக்களை எல்லாம் இணைத்து ஒரு குழுக்களின் குழுவை (Team of Teams) உருவாக்கவேண்டும். எவ்வாறு ஒரு குழுவில் உள்ளவர்கள் நெருக்கமாக இருக்கிறார்களோ, அதுபோல குழுக்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைத்து நெருக்கமாக இருக்கவேண்டும். இதற்கு குழுக்கள் இருப்பதிலேயே சிறந்த சில உறுப்பினர்களை மற்ற குழுக்களுக்கு அனுப்பி அவ்வுறுப்பினர்கள் அக்குழுவில் துணைபுரிந்து நம்பிக்கை வளர்க்கவேண்டும்.
  1. குழுக்கள் தனித்து அவர்களின் கடமைக்குத் தேவையானது மட்டும் போதும் என்று குறுகிய பார்வை கொண்டிருக்கக்கூடாது. மாறாக அனைத்து குழுக்களுக்கும் களத்தின் மொத்த நிலவரம் தெரியவேண்டும். இது அனைவரையும் இணைத்து ஒரே பொது  உணர்வை (shared consciousness) அளிக்கும், பொதுவான இலக்கை (common purpose) நோக்கி செயல்படுத்த வைக்கும்.
  1. ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் முடிவெடுத்து செயல்படும் அதிகாரம் அளிக்கப்படவேண்டும் (Empowered execution). அவர்கள் தலைமையின் உத்தரவுக்காக காத்திருக்கத் தேவையில்லை. ஒவ்வொரு குழுவும் எங்கெங்கே வெற்றிபெற வாய்ப்புள்ளது என்று கூர்ந்து  கவனிக்கவேண்டும்.   வாய்ப்பை உடனடியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். மற்ற குழுக்களின் உதவி தேவைப்படும் எனில் அவர்களை நாடி உதவி பெறவேண்டும். மேலும் மற்ற குழுக்களின் செயல்பாடுகளையும் கவனிக்கவேண்டும். உங்களால் உதவ முடிந்தால் உதவவேண்டும்.

குழுக்களுக்கு அதிகாரம் இருப்பதால் எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்பதல்ல. செயல்பாட்டுக்கு சில பொதுவான விதிமுறைகள் இருக்கும். உதாரணமாக, “நமக்கு நன்மை கொடுக்கும், ஆனால் சட்டத்தை மீறாத எந்த காரியங்களையும் செய்யலாம்” என்று பொதுவான விதிமுறை வகுக்கலாம்.

இங்கே முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் குழுக்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுவிட்டால், தலைமைக்கு என்ன வேலை,  தலைமை தேவையா இல்லையா என்ற கேள்விகள் எழும். இங்கே தலைமையின் முக்கியத்துவம் எந்த வகையிலும் குறையப்போவதில்லை. தலைமை முன்பைவிட மிகமுக்கியம், ஆனால் அதன் கடமைகள் வேறு:

  1. தலைமையின் வேலை என்பது ஒரு தோட்டக்காரர் போன்றது. தோட்டக்காரர் எதையும் உற்பத்தி செய்வதில்லை, செடிகள்தான் உற்பத்தி செய்கின்றன. அவரின் வேலை எல்லாம்  நிலத்தை பராமரித்தல், செடிகளுக்கு உரமிடுதல், நீர் பாய்ச்சுதல், களை எடுத்தல் போன்ற வேலைகள்தான். மொத்தத்தில் செடிகள் வளர்ந்து நல்ல விளைச்சலை கொடுக்க எது மாதிரியான சூழலை உருவாக்கவேண்டுமோ, அதை உருவாக்குவதுதான் அவர் வேலை.

“It requires a gardener, a leader displaying the willingness to accept great responsibility remains central to making an ecosystem viable.” [1]

  1. ஒரு இயக்கத்தில் அந்த சூழல் என்பது ஒத்துழைப்பான வெற்றிக்குத்தேவையான ஒரு  பண்பாட்டை  உருவாக்குவதுதான்.  தலைவர் காய்களை நகர்த்துவதை  விட்டுவிட்டு சூழலை வடிவமைக்கவேண்டும்

“The role of the senior leader is no longer that of controlling puppet master, but rather that of an empathetic crafter of culture… Leaders need to shift focus from moving pieces on the board to shaping the ecosystem.” [1]

  1. குழுக்கள் முடிவெடுத்து செயல்படும்பொழுது, நடுவில் குறுக்கிடக்கூடாது. அவர்களை நம்பவேண்டும். களத்தில் நிற்கும் அவர்களுக்குத்தான் அங்கெ இருக்கும் நிலவரம் தெரியும், அவர்களால்தான் சிறந்த முடிவெடுக்க முடியும் என்று ஒதுங்கி இருந்து வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்கலாம்.
  1. தொடர்ந்து அமைப்பை கண்காணித்து களைகளை எடுத்து அமைப்பை சீர் செய்து கொண்டே இருக்கவேண்டும். அதே நேரம் .தலைமை திறந்த வெளியாக இருக்கவேண்டும். மற்றவர்கள் அவரை கண்காணிக்க அனுமதிக்கவேண்டும். மற்றவர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக செயல்படவேண்டும்.
  1. ஒரு வலைப்பின்னலை தோற்கடிக்க இன்னொரு வலைப்பின்னலால் மட்டுமே முடியும் என்றுணர்ந்து செயல்படவேண்டும். குழுக்களிடையே தேவையான புதிய இணைப்புகளை உருவாக்கவேண்டும், தேவையற்ற இணைப்புகளை நீக்கவேண்டும். மாறும் சூழலுக்கு ஏற்ப அமைப்பின் வலைப்பின்னலை (Shape the network) தொடர்ந்து வடிவமைக்கவேண்டும்.

“It takes a network to defeat a network.” [1]

  1. தகவல்களை மறைத்து வைக்காமல், அமைப்பில் உள்ள அனைவரும் பார்க்கும்படி பொதுவில் வைக்கவேண்டும். அனைத்து குழுக்களையும் அவ்வாறு செய்யும்படி வழிசெய்யவேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் தகவல் கசிந்துவிடும் என்று பயப்படக்கூடாது. வேகமாக மாறும் உலகில் கசியும் தகவல்களால்  ஏற்படும் பாதிப்பை விட, பகிரப்பட்ட தகவல்களால் ஏற்படும் நன்மை அதிகம் என்று உணரவேண்டும்.  அப்பொழுதுதான் அனைவருக்கும் களத்தின்  முழுநிலவரம் தெரியும். அதன்படி சிறந்த முடிவுகளை எட்ட முடியும் என்கிறார் மெக்கிரிசுட்டல். இது அமைப்புகளையும்  சூழலையும் பொறுத்து மாறுபடும். தகவல் பரவலால் ஏற்படும் நன்மைகளையும், கசிவினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளையும் கருத்தில் கொண்டு செயல்படவேண்டும்.
  1. தலைவர்களின் பேச்சும் செயலும் ஒத்திருக்கவேண்டும். பேச்சொன்று செயலொன்று என்றிருந்தால், குழப்பம் ஏற்படும். உறுப்பினர்கள் பொதுவாக பேச்சைவிட தலைவரின் செயலிலிருந்தே அதிகம் புரிந்து கொள்வார்கள்.
  1. அனைவருக்கும் ஒட்டுமொத்த களநிலவரம் தெரிய வழி செய்யவேண்டும். அவ்வாறில்லாவிட்டால், அதிகாரம் கொண்ட குழுக்களால் தவறான முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டு  பாரிய பின்னடைவுகள் ஏற்படும். ஒட்டுமொத்த களநிலவரமும், பரவலாக்கப்பட்ட  அதிகாரமும் இணைந்து செயல்படும்பொழுதே வெற்றி கிட்டும்.

இவ்வாறு செயல்பாடு ஓர் இயக்கம் பின்வரும் பண்புகளைப் பெற்றிருக்கும்:

  1. இயக்கம் மிகவேகமாக செயல்படும். அதன் ஆற்றல் பன்மடங்கு அதிகரிக்கும்.
  1. இயக்கம் ஓர் எந்திரம் போன்று செயல்படாது, மாறாக ஒரு உயிர் போன்று மாறும் சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்து எதிரியை வெல்லும். . குறிக்கோளை விடாது துரத்தும்.

“We had become not a well oiled machine, but adaptable complex organism; constantly twisting, turning, and learning to overwhelm our protean adversary.” [1]

  1. தலைமையை அழித்தால் இயக்கம் அழியாது, வேறு தலைமையுடன் அதே உத்வேகத்துடன் மீள் எழுந்து செயல்படும். இயக்கத்தை அழிப்பது மிகக் கடினமானது.
  1. அதிகாரம் கீழ்நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு அளிக்கப்படுவதால், அவர்கள் அதிக பொறுப்புணர்வுடன் வீரியமாக கடமையாற்றுவார்கள். அவ்வளவு எளிதில் சோர்வடைய மாட்டார்கள்.

diagram_team

படம்: வேகமான தகவல் தொடர்பாடல்களாலும், உலகம்  ஒன்றோடொன்று  அதிகமாக  இணைக்கப்பட்டதாலும், மாற்றங்கள் வெகுவேகமாக நிகழ்ந்து உலகின் சிக்கல் தன்மை கூடுகிறது. இவ்வாறான உலகில் ஒரு தலைமையால் முழுதும் புரிந்து திட்டமிட்டு செயல்பட முடியாது. இதற்குத்தீர்வு நம்பிக்கையாலும், பொதுவான குறிக்கோளாலும் இணைக்கப்பட்ட குழுக்களின் குழுவை உருவாக்கவேண்டும். அவை உலகைப்பற்றிய ஒரே பார்வை கொண்டு பகிர்ந்த ஒரே உணர்வுடன்  தானாக முடிவெடுத்து செயல்படும். இங்கு தலைமையின் வேலை கட்டளை இடுவதல்ல, மாறாக களைபறித்தல் தான். ஒரு நல்ல தோட்டக்காரர் எவ்வாறு செடிகளுக்கு நல்ல சூழலை ஏற்படுத்தி  விளைச்சல்களை உருவாக்குகிறாரோ,, அதுபோல குழுக்கள் மேற்கூறியபடி செயல்படத் தேவையான சூழலை பண்பாட்டை  உருவாக்குவதுதான் தலைமையின் கடமை. இதுபோன்ற குழு ஒரு உயிர் போன்று மாறும் சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்து எதிரியை வெல்லும். குறிக்கோளை விடாது துரத்தும்.

நாம் ‘குழுக்களின் குழுவின் செயல்முறையை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள மற்றவர்கள் வரலாற்றைத் தேடவேண்டியதில்லை. நமது ஈழப்போர் வரலாற்றிலிருந்தே தெரிந்து கொள்ளாலாம்.  குறிப்பாக புலிகளால் எவ்வாறு பலம் வாய்ந்த படைகளைக் கட்டி எழுப்ப முடிந்தது, எவ்வாறு அவர்களைவிட பன்மடங்கு பலம் வாய்ந்த இந்திய இலங்கைப் படைகளை பலமுறை தோற்கடிக்க முடிந்தது என்பதை அலசுவதன் மூலம் நன்றாக புரிந்து கொள்ளலாம். இதற்கு மையப்புள்ளியாக இருப்பது பிரபாகரன் அவர்களின் தலைமை.

புலிகளின் குழுக்களின் குழு:

  1. ஒரு குழுக்களின் குழுவில் தலைமையின் முதற் கடமை என்பது அமைப்பு செழிப்பதற்கான பண்பாட்டு சூழலை உருவாக்குவதுதான், சதுரங்க ஆட்டத்தைப்போன்று  காய்களை  நகர்த்துவது அதற்குப்பின்புதான்  வரும். பிரபாகரன் அவர்களின் செயல்பாடுகளை  கூர்ந்து கவனித்தால் இத்தன்மை விளங்கும். அவர்தான் இயக்கத்திற்கு அடிப்படையான புலிப்பண்பாட்டை உருவாக்கினார் . ( இது இன்னொரு கட்டுரையில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது [2] ). நெருக்கமான குழுக்களை கட்டி அமைத்தார். பல படையணிகளை உருவாக்கி இணைத்தார். வலைப்பின்னலை உலக அளவில் பெரிதாக்கினார். தொடர்ந்து இயக்கத்தின் ஒழுக்கத்தையும் பண்பாட்டையும் காத்தார். அவரின் பேச்சும் செயலும் எப்பொழுதும்  ஒத்திருக்கும், முரண்கள் இருக்காது. ஈழத்திலிருந்து பின்வாங்கினால் தன்னை சுட்டு விடுங்கள் என்று கூறியது, தனது குடும்பத்தை இறுதிவரை களத்திலேயே வைத்திருந்தது, எளிமையாக வாழ்ந்தது, முன்னின்று போர் புரிந்தது  என்று மற்ற வீரர்களுக்கு முன்னதாரணமாக திகழ்ந்தார். அவர் உருவாக்கிய சூழலில் நூற்றக்கணக்கான திறமையான தளபதிகளும், ஆயிரக்கணக்கான ஓர்மை கொண்ட புலிவீரர்களும் உருவாகினர். புலிப்படை என்பது பிரபாகரன் என்ற தோட்டக்காரர் உருவாக்கிய விளைச்சல், ஒர்  அதியுச்ச திறமை கொண்ட  குழுக்களின் குழு.  அவர்களைப்போன்ற சிறந்த உறுதியான குழுக்களை வேறு யாரும்  இதுவரை உருவாக்கி இருக்கிறார்களா என்பது சந்தேகமே.  இதுதான் இருப்பதிலேயே பிரபாகரன் அவர்களின் முக்கியமான தலைமைச் செயல்பாடு. போர் உத்திகள் வகுப்பது என்பதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்தான். அதை அவரின் படைத்தளபதிகளே பெரும்பாலும் பார்த்துக்கொள்வார்கள்.
  1. காலப்போக்கில் எத்தனையோ மிச்சிறந்த தளபதிகளை இழந்தாலும், புலிகள் இயக்கம் சரியவில்லை. மேலும் அதிகமாக புதிய தளபதிகள் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு இயக்கம் முன்னேறிச்சென்றது. புலிகள் இயக்கம் மீளெழும்பும் (Resilient) இயக்கம், நொறுங்கும் (fragile) இயக்கம் அல்ல. பிரபாகரன் இல்லாவிட்டாலும் அவ்வியக்கம் தொடர்ந்திருக்கும் என்று ஆய்வாளர் தராகி சிவராம் பலமுறை குறிப்பிட்டுள்ளார். இது ஏனென்றால் குறிக்கோளை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டு இறுக்கமான நம்பிக்கையுடன் ஒரு பண்பாட்டின் மூலம் செயல்படுவார்கள்.  தலைவர் குறிக்கோளை மாற்றவேண்டும் என்று நினைத்தாலும், குழுக்கள் விடமாட்டார்கள். அவ்வாறான தலைவரை நம்பிக்கை துரோகியாகவே பார்த்து தலைமையை மாற்றிவிடுவார்கள். குழுக்களின் குழுவில் பிரபாகரன் போன்று “குறிக்கோளிலிருந்து நான் விலகினால் என்னை  சுட்டுவிடுங்கள்” என்று கூறுபவர்தான் தலைவராகவே இருக்க முடியும்.  தலைவர் என்பவர் அவ்வாறான குழுக்களை உருவாக்கத்தான் தேவை. அதன் பின்பு அது தனக்கென்று ஒரு உயிர் பெற்றுவிடும். அதை எந்த ஒரு தனி ஒருவானாலும் திசை மாற்றமுடியாது. நமது உடலில் காயம் பட்டால் எவ்வாறு உடல் சரி செய்து கொள்கிறதோ, அதுபோல ஏற்படும் பிழைகளை இழப்புகளை அதுவே சரி செய்து கொள்ளும். குறிக்கோளை விடாப்பிடியாக நிற்காமல் துரத்தும். இதுதான் 21-ஆம் நூற்றாண்டுக்கான அமைப்புகளின் வடிவமைப்பு.

“The future will take the form of organic networks, resilience engineering, controlled flooding, a world without stop signs.” [1]

புலிப்பண்பாடு  நிற்கும்வரை புலிகளை அழிக்க முடியாது,  இழப்புகளை ஈடுகட்டி மீளெழும்பும் . அப்படியென்றால் ஏன் 2009-இல் இயக்கம் நொறுங்கியது என்று கேள்வி எழும். மாறிய உலகச்சூழலினால் போரில் பின்னடைவு ஏற்பட்டபொழுது, இயக்கம் அழியாமல் இருக்கவேண்டுமானால், சிறுசிறு குழுவாக பிரிந்து செயல்படவேண்டும், ஆனால் அதற்கேற்றபடி நிலப்பரப்போ, மக்கள் நிறைந்த நகர்புறமோ கிடையாது. மேலும் எந்த வாய்ப்பும் இன்றி மக்களையும் சேர்த்து சிங்களம்  இனப்படுகொலை செய்தது. முடிவில் புலிகளின் புலிப்பண்பாடு ஈழத்தில் முடிவுக்கு வந்தது. அதன் மூலம் புலிகள் மீளெழும்  தன்மையை இழந்தனர்.

புலிகளை  அழிப்பது அவ்வளவு எளிதானது  அல்ல. அது  இந்தியாவாலோ சிங்களத்தாலோ முடியாத காரியம்.  புலிகள் எதிரிகளைவிட மிகச்சிக்கலான அமைப்பு   ஒரு உலக வலைப்பின்னலை உடைக்க இன்னொரு உலக வலைப்பின்னலால் மட்டுமே உடைக்க  முடியும்.   முடிவில் ஒரு பெரிய உலக நாடுகளின் கூட்டு சதியால் உருவாக்கிய வலைப்பின்னலே  புலிகளை அழித்தது.

புலிகளுக்கு நேர் மாறானது திராவிட இயக்கங்களின் கட்டமைப்பு. ஒரு தலைமை திட்டமிட்டு அனைத்தும் செய்யப்படும். விளைவு என்னவானது? தலைமைகள் தவறான கைக்கு சென்றன, அல்லது தலைவரின் ஆணையால் குறிக்கோள்கள் திசை திரும்பின. திராவிட இயக்கங்களின் சிக்கல் என்பது “கட்டமைப்பு” சிக்கல். எந்த தலைமை வந்தாலும் “மேலிருந்து கீழாக” கட்டமைக்கப்படும் அமைப்புகள்,  காலப்போக்கில் இப்படித்தான் அது முடியும்.  திராவிடம் அழிவதற்கு எதிரிகள் தேவையில்லை. அவர்களின் தலைமைகளை அக்காரியத்தை சிறப்பாகச் செய்கிறார்கள். மேக்கிரிசுட்டல்  கூறிய எந்த ஒரு தலைமைப் பண்பும் அவர்களிடம் இல்லை. இன்றைய தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கள் வளரவேண்டுமானால்  தலைமைப் பண்புகளை பிரபாகரனிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டும், திராவிடத்திலிருந்து அல்ல. ஆனால் என்னவோ தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட சாயலிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன.

  1. இந்தியா-புலிகள் இடையேயான போரில், புலி வீரர்களின் எண்ணிக்கை 2000, ஆனால்  இந்தியப்படைகள்  100,000 படைவீரர்களையும் விமானப் படையையும்  கப்பல் படையையும் கொண்டிருந்தது. அப்படி இருந்தும்  இந்தியப்படைகள் இலக்கை எட்ட முடியாமல் பின்வாங்கியது. இது எப்படி நடந்தது? புலிகள் சிறு சிறு குழுக்களாக பிரிந்து வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடத்தில் எல்லாம் கொரில்லா தாக்குதல் நடத்தினார்கள். ஒவ்வொரு குழுவுக்கும்  அவ்வாறான அதிகாரம் இருந்தது. 2000 பேர் 100,000 பேரை எதிர்கொள்ள வேண்டுமானால், தங்களது ஆற்றலை 50 மடங்கு அதிகரிக்கவேண்டும். அதை குழுக்களின் குழுவால் மட்டுமே முடியும். மாறாக ஒரு தலைமை மேலிருந்து திட்டமிட்டு மற்றவர்கள் அதைப் பின்பற்றி சாதிக்க முடியாது.
  1. சிங்களப்படை வருடக்கணக்கில் நகர்வுகளை மேற்கொண்டு புலிகளின் இடங்களைப் பிடிக்கும். ஆனால் புலிகள் அவற்றை ஓயாத அலைகள் போன்ற நடவடிக்கைகள்  மூலம் சில வாரங்களில் பிடித்து விடுவர். இது எப்படி சாத்தியமானது?   சிங்களப்படை மேலிருந்து கீழாக இயங்கும் படை. உயர் தளபதி கட்டளை இடுவார், அதை கீழுள்ளவர்கள் நிறைவேற்றுவர். ஒவ்வொரு நகர்வுக்கும் மேலதிகாரியின் உத்தரவுக்கு காத்து நிற்பர். ஆனால் புலிகளின் படைகள் கீழிருந்து மேலாக நெருக்கமான குழுக்களால் கட்டி எழுப்பப்பட்டது. எப்படி ஒரு  கால்பந்தாட்ட அணியில் வீரர்கள் களநிலவரத்தை அறிந்து தாமாக  வேகமாக நகர்வார்களோ, அதுபோல புலிப்படைகள்  நகரும். படை நகர்த்தும் தளபதிகளுக்கும் பிரபாகரனுக்கும் நெருக்கமான நட்பும் நம்பிக்கையும், ஒருவருக்கு  இன்னொருவரைப் பற்றிய தெளிவான புரிதல் இருப்பதாலும், கள நிலவரத்திற்கேற்றபடி எவ்வாறு நகரவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தானாகவே தெரியும். அவர்களுக்குள் மணிக்கணக்கில் பேசி விளங்க வேண்டியதில்லை. ஒருவரின் நகர்வுகளிலிருந்து மற்றவர்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்று தானாகப் புரிந்துகொள்வார்கள். இதனால் அதிவேகமாக புலிப்படைகள் நகர்ந்தன. சிங்களப்படைகள் அதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கு காத்து நின்றதால் மெதுவாக நகர்ந்தனர். அவர்களுக்கு உத்தரவு வரும் முன் புலிகள் களநிலவரத்தையே மாற்றி  பெருங்குழப்பதை உருவாக்குவர். முடிவில் புலிகளுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் தோற்றனர். எப்படி நெல்சனின் தளபதிகள் ஒவ்வொருவரும் நெல்சனாக செயல்பட்டார்களோ [1,4], அப்படியே புலிகளின் ஒவ்வொரு தளபதியும் பிரபாகரனாக செயல்பட்டார்கள். என்னுடைய ஊகம் என்னவென்றால் பிரபாகரன் உத்தரவு பிறப்பித்துதான் தளபதிகள் போரின் நடுவில் ஒவ்வொரு அடியும் எடுக்கவேண்டும் என்பதல்ல. களத்தில்  உள்ள தளபதிகளுக்குத்தான் களநிலவரம் நன்கு தெரியும் என்பதால், நகர்வுகளை அவர்களே மேற்கொள்ளும்  அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டிருக்கும்.  அவ்வாறு இல்லையென்றால் புலிகளால் அவ்வளவு வேகமாக நகர்ந்திருக்க முடியுமா என்பது  சந்தேகமே. ஆனாலும் இது உறுதி செய்யப்படவேண்டும்.

.

  1. புலிகள் போர் உத்திகளில் முன்னோடிகளாக இருந்தாலும், அவர்களின் உண்மையான பலம் அதுவல்ல. அவர்களின் பலம் என்பது புலிப்பண்பாடும், அவர்கள் குழுக்களின்  குழுவாக இறுக்கமான நட்பினாலும் நம்பிக்கையினாலும் கட்டி அமைக்கப்பட்டிருந்தது தான். அவர்களின் கூட்டு பலம் என்பது  தனி உறுப்பினர்களின் பலத்தின் கூட்டலை விட அதிகம் (As a team they were more powerful  than the sum of the parts). இதை மற்ற இயக்கங்களில் காண முடியாது. இது சிக்கலான அமைப்புகளின் (Complex systems) ஒரு தன்மை.  புலிகள் உண்மையிலேயே புரிந்து கொள்வதில் கடினமான சிக்கலான அமைப்பு.

இன்றைய தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கள் பலமடங்கு வலிமை பெறவேண்டுமானால், புதிய உத்திகளைத் தேடுவதைவிட தங்களது அமைப்புகளை புலிகளைப்போன்று குழுக்களின் குழுவாக  அமைப்பு மாற்றத்தை உருவாக்கவேண்டும்.   இனிமேல் ஒரு நல்ல தலைமையைத் தேடுகிறோம் என்றால், அவர்கள் கட்டளை இடுபவராக இருக்கக்கூடாது. அவர் புலிப்பண்பாட்டை இன்றைய தேவைக்கேற்ப உருவாக்கி, நெருக்கமான நம்பிக்கையினால் இணைக்கப்பட்ட குழுக்களை உருவாக்குகிறாரா என்று பார்க்கவேண்டும். தெளிந்த சிந்தனையும், சிறந்த முன்னதாரணமாகவும், நெறிதவறாதவராகவும்  இருக்கிறாரா என்று பார்க்கவேண்டும்.

இன்றைய  தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கள் குழுக்களின் குழு  முறையில் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது இன்னொரு கட்டுரையில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது [4].

  1. புலிகள் பல நெருக்கமான குழுக்களின் குழுவாக இருந்ததால், தேவைக்கேற்ப விரைவில் உருமாறிக்கொள்ளும் தன்மை கொண்டவராக இருந்தனர். பொதுவாக பெரும்பாலும் பல குழுக்களாகப் பிரிந்து தாக்குதல் நடத்தினாலும், பெரிய தாக்குதலுக்கு உடனடியாக  பெரும்படையாக உருமாறுவர்.  அதனால் அவர்கள் கொரில்லாப் படைகள் போன்றும் போரிடுவர், மரபுவழிப்படையாகவும் போரிடுவர். தேவைக்கேற்ப உருமாறிக்கொள்வர்.  இவ்வாறு தேவைக்கேற்ப மாறுவது குழுக்களின் குழுவால் மட்டுமே முடியும் [1].  அதுபோன்ற அமைப்புகளே  பிழைக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். இத்தன்மை  மேலிருந்து கீழாக செயல்படும் அமைப்புகளுக்குக் கிடையாது.
  1. பிரபாகரனை சிலர் சர்வாதிகாரி என்று பார்க்கின்றனர். இது தலைவரை ஒரு கட்டளை இடும் அதிகாரியாகப் பார்ப்பதினால் வரும் பிழை. பிரபாகரன் அவர்கள் அதிகாரத்தை தளபதிகளிடம் பகிர்ந்தளித்து குழுக்களின் குழுவாக செயல்பட்டவர். அவரின் முக்கிய வேலை என்பது தோட்டக்காரர் போன்றது, கட்டளை இடுவது அல்ல. புலிகள் அனைவரும் ஒரு குறிக்கோளில் ஒரே உணர்வுடன் நம்பிக்கையுடன் செயல்பட்டவர்கள். சொல்லப்போனால் ஒவ்வொருவரும் ஒரு பிரபாகரன்தான். ஒருவருக்கு என்ன ஆபத்தோ, அதேதான் அனைவருக்கும். இங்கு சர்வாதிகாரம் எங்கிருக்கிறது? சொல்லப்போனால் திராவிட இயக்கங்களுக்குத்தான்  சர்வாதிகாரம்  நன்றாகப் பொருந்தும். தலைவர் தனது சுயநலத்திற்காக அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள என்ன ஆட்டம் வேண்டுமானாலும் ஆடுவார். குழுக்களின் குழு முறை என்றுமே மேலிருந்து கீழாக இயங்கும் முறையை விட  சிறந்த சனநாயகம். புலிகளின் ஆற்றல் என்பது   குழுக்களின் குழுவில் உள்ளடங்கிய சனநாயகப் பண்புகளிலிருந்தே வருகிறது.  ஒரு இயக்கம் தேர்தலில் போட்டி இடுவதால் மட்டுமே அது சனநாயகப் பண்புகள் கொண்ட இயக்கமாகாது. அதுபோல போரிடுவதால் ஒரு அமைப்பு சர்வாதிகார இயக்கமாக ஆவதும் கிடையாது. ஒரு இயக்கம் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது, எவ்வாறு அதிகாரம் பகிரப்படுகிறது என்பதே சனநாயகப் பண்புகளை தீர்மானிக்கிறது.

.

  1. குழுக்களின் குழுவில் விரைந்த சோதனைகளும் கற்றலும் நடக்கும், அமைப்பு வெகு வேகமாக வளரும். இதனால்தான் புலிகள் இயக்கம் தோன்றியதிலிருந்து விரைந்து கற்று அசுரவேகத்தில் வளர்ந்தனர். மேலிருந்து கீழாக இயங்கும் அமைப்பில் அனைத்தும் மெதுவாகவே நகரும். கற்றலே இல்லாமல் தேங்கும் ஆபத்தும் ஏற்படும். இன்று திராவிட இயக்கங்கள் அதுபோன்ற தேக்கநிலையிலேயே பல பத்தாண்டுகளாக உள்ளன. இன்றைய தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கங்களும் இதுபோன்ற மந்த நிலையை அடைய வாய்ப்பிருக்கிறது. அவர்கள் வெகுவேகமாக வளரவேண்டுமானால், தங்களை புலிகளைப் போன்று மறுசீரமைத்து கற்றலுக்கு சோதனைகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கவேண்டும்.
  1. புலிகள் இயக்கத்திலிருந்த அனைவரும் ஒற்றைக் குறிக்கோளைக் கொண்டு, இறுக்கமான நம்பிக்கை கொண்டு, ஒரே சிந்தனையுடன் ஓருயிராக புலிப்பண்பாட்டின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட  குழுக்களின் குழு. மெக்கிரிசுட்டல் அவர்கள்  இந்த அமைப்பு முறையை  கற்றது   ஈராக்கின் குழுக்களிடமிருந்து என்று கூறினாலும், ஆழ்ந்து ஆராய்ந்தால் இதை முதன்  முதலில் நடைமுறைப்படுத்தி மாபெரும் வெற்றிகளைப் பெற்றவர்கள் புலிகள்தான். மெக்கிரிசுட்டல் இந்த அமைப்பு முறையை புரிந்துகொண்ட காலம் 2004-2006 ஆண்டுகளில் [1]. அப்பொழுதான் குழுக்களின் குழு முறைக்கு எதிர் உத்திகளை வகுத்தார். இந்த பொறிமுறைகள் சிங்களத்திற்கு இறுதி யுத்தத்தில் கற்பிக்கப்பட்டிருக்க அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன. இதை ஏற்கனவே இன்னொரு கட்டுரையில் ஆராய்ந்திருக்கிறோம் [3].

பிரபாகரன் அவர்கள் அதி புத்திகூர்மை கொண்ட தலைவர். போர் உத்திகளில் மட்டுமல்ல, எவ்வாறு சிறந்த அமைப்புகளை உருவாக்குவது என்பதிலும் முன்னோடியாக இருந்தவர். நாம் புலிகளிடமிருந்து   கற்பது என்பது என்றும் முடிவுறாததாகவே இருக்கும். நான் “ஈழப்போரிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய பாடங்கள்” என்ற தொடரை எழுதி முடித்தபின், ஓரளவு  முக்கியமான அனைத்து உத்திகளையும் கண்டறிந்துவிட்டேன் என்றே நினைத்தேன், ஆனால் இக்கட்டுரையை எழுதும் பொழுதுதான் எவ்வளவு பெரிய ஓட்டை விட்டிருக்கிறேன் என்பது புலப்படுகிறது. பிரபாகரன் அவர்களையும், புலிகளையும், ஈழப்போரையும் என்றுமே யாராலும் முழுதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. புதுப்புது தத்துவங்களின் வழியாகப் பார்க்கும்பொழுதே, நமது பார்வை மேலும் விரிவடையும். ஈழப்போர் நமக்கு தொடர்ந்து பாடங்களை கற்பித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

சுபார்ட்டாவுக்கும் ஏதென்சுக்கும் இடையே 27 ஆண்டுகள் நடந்த (431-404 BC) பெலோப்பினீசியப் போரை வரலாறாக எழுதிய துசிடிடிசு,   அப்போரை “அனைத்து காலத்திற்குமான பொக்கிசம்”  ( A possession for all time) என்று வர்ணித்தார் [5,6]. விருப்பு வெறுப்பின்றி உள்ளதை உள்ளபடியே, எந்த உணர்வுகளுக்கும் பாரபட்சத்திற்கும் இடமளிக்காமல் போர் வரலாற்றை எழுதினார். அந்நூல் இன்றும்  உலகப் பல்கலைக்கழகங்களில் பாடமாகக் படிக்கப்படுகிறது, அதிலிருந்து புதுப்புது பாடங்களை இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்தும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வரலாறு என்பது மீண்டும் மீண்டும் திரும்பும்; அப்படியே இல்லாவிட்டாலும் அது பழமையின் சாயலிலே தோன்றும். அதனால்தான் வரலாற்றைக் கல்லாதவர்கள் மீணடும் அதே தவறை இழைப்பார்கள். ஈழப்போர் என்பது உலகத்திற்கு பொக்கிசமா எனபதை காலம்தான் சொல்லவேண்டும். ஆனால் என்னால் ஒன்றை உறுதியாகக் கூறமுடியும். ஈழப்போரும் புலிகளின் வரலாறும்  நாம் என்றென்றும்  கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஈடு இணையற்ற பொக்கிசம்.

பி.கு: புலிகளிடமிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம் என்ற பார்வையில்தான் இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் செய்த எல்லாவற்றையும்  நியாப்படுத்துவதல்ல. அதுபோல ஆயுதப்போராட்டம்தான் செய்யவேண்டும் என்று கூறுவதும் அல்ல.

 

  1. McChrystal, Gen Stanley, et al. Team of teams: New rules of engagement for a complex world. Penguin, 2015.
  2. ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் – பகுதி 3 https://sethusubbar.wordpress.com/2019/01/27/eelamlesson3/
  3. ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் – பகுதி 4, https://sethusubbar.wordpress.com/2019/02/24/eelamlesson4/
  4. குழுக்களின் குழு: தமிழ்தேசியத்திற்கான ஒரு மறுசீரமைப்பு, https://arivukkadal.com/2019/10/12/teamofteams/
  5. The History of the Peloponnesian War, Thucydides.
  6. Gaddis, John Lewis. On grand strategy. Penguin Books, 2019.

 

 

Advertisements
Posted in ஈழப்போர், ஈழம், தமிழ்த்தேசியம், Uncategorized | Leave a comment

குழுக்களின் குழு: தமிழ்தேசியத்திற்கான ஒரு மறுசீரமைப்பு

கட்டுரையை கீழுள்ள சுட்டியில் படிக்கவும்:

குழுக்களின் குழு: தமிழ்தேசியத்திற்கான ஒரு மறுசீரமைப்பு

Posted in தமிழ்த்தேசியம் | Leave a comment

தேவை ஒரு தமிழ்த்தேசிய சிந்தனை மையம்

அண்மையில் அண்ணன் ஆழி செந்தில்நாதன் அவர்களுடன் சந்திக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. தமிழ்த்தேசியத்திற்கு என்று  ஒரு சிந்தனை மையத்தை (Think Tank) உருவாக்கவேண்டும் என்ற கனவினை என்னிடம் தெரியப்படுத்தினார். இது தொடர்பாக அவருடனும் மேலும் சில நண்பர்களுடனும், குறிப்பாக செ. இரா. செல்வக்குமார், Sam Vijay, வித்தியாசகர், Hv. Vichu  [1] அவர்களுடன்  நேரடி சந்திப்பும் முகநூல் விவாதங்களும் நடந்தன.  இந்த கருத்தாடல்களின்  விளைவுதான் இக்கட்டுரை.

ஓர்  உயிரோ, அமைப்போ, அல்லது சமூகமோ பிழைக்கவேண்டுமானால் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைப் பற்றிய  அறிவியல்  பார்வை கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் வெகுவாக  மாறிவிட்டது. வலியது வெல்லும் என்பதெல்லாம் தவறான பார்வை. தக்கது எஞ்சும் என்ற இடார்வினின் பார்வையே அறிவியலாளர்களால் வேறு விதமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. தக்கது என்பது வலியது அல்ல, மாறாக   சூழலைப்பற்றிய சரியான தகவலைப் பெற்று தன்னை மாற்றி அமைத்துக்கொள்வதே   தக்கது. எந்த உயிரினம், அமைப்பு, அல்லது சமூகம் தனது சூழலுக்கான அறிவைப் பெற்று அதன் அடிப்படையில் செயல்படுகிறதோ, அதுவே பிழைக்கும்.

“In this evolutionary picture…we find survival as information processing. Our former belief in the survival of the fittest has been replaced by a belief in the survival of the best informed. Life itself goes beyond crude strength to knowledge. The human being is seen as information processor bound in a complex network with other human beings.” [2]

உயிர்கள் அனைத்தும்  தனது சூழலைப் பற்றிய அறிவைக்கொண்டே  இயங்குகின்றன [3]. இந்த அறிவு அதற்கு மரபணுக்கள் மூலம் வருகின்றன, சிந்தித்து வருவதல்ல. திடீரென சூழல் மாறும்பொழுது,  அவ்வுயிர்கள் மாறிய சூழலுக்கான அறிவு இல்லாததனாலேயே அழிகின்றன. ஒரு மனிதன் பிழைப்பதும் இதே போலத்தான். மனிதனின் சூழலைப் பற்றிய அறிவு கூடுதலாக கற்றல் மூலம் வருகிறது. அவ்வாறு நாம் கற்ற அறிவின்  அடிப்படையிலேயே இயங்குகிறோம். நாம் போட்டி போட்டு குழந்தைகளைக் கற்க வைப்பது,  நல்ல அறிவைக்கொடுத்து பிழைக்க வைப்பதற்குத்தான்.

இதே கருத்தை ஏற்கனவே  திருவள்ளுவர் இரு வரிகளில் கூறிவிட்டார் [4]:

அறிவற்றங் காக்குங் கருவி செறுவார்க்கும்
உள்ளழிக்க லாகா அரண்.

பொருள்: அறிவு என்பது அழிவிலிருந்து காப்பாற்றும் ஆயுதம் ஆகும். பகைவர்களாலும் அழித்தல் இயலாத உள்ளிருந்து பாதுகாக்கும் அரண் ஆகும்

தமிழனம் பிழைக்கவேண்டுமானால் செழிக்கவேண்டுமானால் நமது சூழலைப் பற்றிய அறிவு அடிப்படையானது. இது இல்லாமல் என்ன செய்தாலும், அது குருட்டுத்தனமான செயல்பாடுதான். அது வெற்றிபெறும் என்பதற்கு எந்த உறுதியும் கிடையாது.

 

இன்று நாம் ஈழத்திலும் தமிழகத்திலும் பல்வேறு அழிவுகளை எதிர்கொண்டு வருகிறோம். அதிலிருந்து நம்மைக் காத்துக்கொள்ள இன்று பெரும்பாலானோர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது அரசியல் ஆயுதம். அதற்கேற்ப பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகள் இயங்குகினறன, ஆனால் வள்ளுவர் கூறிய “அற்றம் காக்கும்” அறிவைத் தேடுவதற்கான அமைப்புகள் உருவாக்கப்படவில்லை. அவற்றிற்கான தேவை உணரப்பட்டுள்ளதா என்பதும் ஐயமே. இக்கட்டுரையில்   அத்தேவையை  உணர்த்தி, நாம் செயல்படவேண்டிய ஒரு திட்டத்தையும் முன்வைப்பதுதான் எனது நோக்கம்.

இன்றைய நமது  செயற்பாடுகள் மிக எளிமையான பார்வையில் இருக்கின்றன. சூழலின் சிக்கல்களைப் பற்றிய  முழு அறிவின்படி நமது செயல்பாடுகள் இல்லை. அறிவு என்பது வெறுமனே பார்த்து அறிவதல்ல. நாம் பார்த்து உண்மையை உணர்வதில்லை, மாறாக தத்துவங்களின் வழியாகவே பார்க்கிறோம் என்கிறார் பாப்பர் [5].. புதிய தத்துவங்களை கடினமான உழைப்பினால்தான் பெற முடியும். அதனால்தான் அறிவியலாளர்கள் கடினமாக உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தக் கடினமான அறிவைத் திரட்டி, அறிவுத்தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதுதான் நாம் உருவாக்க நினைக்கும் சிந்தனை அமைப்பின் முக்கிய கடமை.

 

அறிவை வளர்ப்பதற்கு தனித்த அமைப்புகள் தேவை. ஏற்கனவே வேறு காரணங்களுக்காக இருக்கும் அமைப்புகளால் அறிவு முன்னேற்றத்தை உருவாக்குவது முடியாது அல்லது மிகக்கடினமானது என்கிறார் சாபி பாகால் [6]. இது இன்றைய தமிழ்த்தேசிய அரசியல் அமைப்புகளுக்கும் பொருந்தும். அரசியல் செய்யும் அமைப்புகளால் சிறந்த வெற்றிக்கான அறிவை உருவாக்க முடியாது அல்லது மிகக்கடினமானது.

உதாரணாமாக ஆங்கிலம் ஏன் உலகப்பொதுமொழி ஆனது என்று கேட்டால் என்ன கூறுவீர்கள்?  ஆங்கிலேயர்கள் உலகை ஆண்டதனால் ஆங்கிலம் பொதுமொழியானது என்று பொதுவான பதில் வரும். ஏன் அவர்களால் ஆள முடிந்தது, மற்றவர்களால் முடியவில்லை? ஏன் வேறு எந்த ஐரோப்பிய நாடும் ஆங்கிலேயர்களைப் போல கோலோச்ச முடியவில்லை?  இதை ஆழமாக ஆராய்ந்த சாபி பாகால் (Safi Bahcall) [6] கூறும் காரணம் என்னவெனில், ஆங்கிலேயர்கள் அறிவியல் புரட்சியில் மற்றவர்கள் அனைவரையும் விட முன்னோடியாக இருந்தார்கள். அதற்கு அடிப்படைக் காரணம், அறிவியலை வளர்ப்பதற்கென்று  தனியான “இராயல் சொசைட்டி” (Royal Society) என்ற அமைப்பை உருவாக்கி அறிவியலை வளர்த்தார்கள். அந்த  அமைப்பில்தான் நியூட்டன்   உறுப்பினராகி  இயக்கவிதிகளை கண்டறிந்து நவீன அறிவியல் புரட்சியை உருவாக்கினார். இன்று நாம் ஆங்கிலம் படிப்பதற்கு   இந்த இராயல் சொசைட்டி தான் காரணம். இதுதான் அறிவின் ஆற்றல் என்பது.

இன்னொரு உதாரணம் அமெரிக்கா. ஏன் அமெரிக்கா வல்லரசானது?  இரண்டாம் உலகப்போரில் வெற்றிபெற்றதனால் ஆனது எனலாம். ஆனால் எது வெற்றிபெற வைத்தது? செர்மனி மற்ற நாடுகளைவிட  இராணுவ நுட்பத்தில்  முன்னோடியாக இருந்தார்கள். அவர்கள் மின்னல் வேகத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளை விழுங்கி வந்தார்கள். அமெரிக்காவிலிருந்து இங்கிலாந்திற்கு செல்லும் சரக்குக் கப்பல்களை எல்லாம் அவர்களின் நீர்மூழ்கிகள் மூலம் நிர்மூலம் செய்தார்கள். இங்கிலாந்து உணவிற்கே திண்டாடிக்கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது அமேரிக்கா போரில் இறங்கவில்லை. ஆனால் போர்மேகங்கள் அதனை சூழ ஆரம்பித்தன. அப்பொழுது வானவர் புஷ் (Vannevar Bush) என்ற MIT பேராசிரியர், அமெரிக்கப் படைகள் செர்மனியை ஒப்பிடும்பொழுது  இராணுவ  நுட்பத்தில் பின்தங்கி இருப்பதை உணர்ந்து, தனது  வேலையை உதறிவிட்டு  ஜனாதிபதியை சந்தித்து இராணுவ ஆராய்ச்சிக்கென்று தனி அமைப்பை உருவாக்கவேண்டும் என்று பத்து நிமிடம் சந்தித்து பேசுகிறார். ஜனாதிபதி அப்பொழுதே  கையெழுத்திட்டு OSRD என்ற தனி  அமைப்பை உருவாக்குகிறார். முடிவில் அந்த அமைப்பு உருவாக்கிய நுட்பங்களை வைத்தே அமேரிக்கா செர்மனியை வீழ்த்தியது. குறிப்பாக OSRD கண்டுபிடித்த ரேடார் நுட்பம், செர்மனியின்  நீர்மூழ்கிகளை கண்டுபிடிக்க உதவியது. அதன்மூலம் அட்லாண்ட்டிக் பெருக்கடலில் செர்மனியின் ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வந்தது. OSRD  இல்லாமல் அமெரிக்க வென்றிருக்குமா என்பது பெரும் ஐயமே [6].  இராணுவ அறிவியல் நுட்பங்களில் வெல்லாமல், பெரும்படை மட்டும்கொண்டு வெல்ல முடியாது. வெற்றிக்கு படைகளும்  தேவை, அறிவியல் நுட்பங்களும் தேவை என்பதை உணர்ந்து சர்ச்சில் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

    “Had the technology war been lost, all the bravery and sacrifices of the people would have been in vain.” – Winston Churchill

இக்கருத்து இன்றைய நமது சூழலுக்கும் பொருந்தும். அரசியல் சமூக செயல்பாடுகள் மிகமுக்கியமானது. இது இராணுவப்படைகள் போன்றவை. ஆனால் அவை மட்டும் நமக்கு வெற்றியை ஈட்டித்தர போதுமானது அல்ல. நாம் அறிவுப்பூர்வமான செயல்பாடுகளில் எதிரிகளை வெல்வது முக்கியமானது. அதற்கு அவ்வறிவை உருவாக்குவதற்கென்று தனி அமைப்புத் தேவையானது. OSRD செயல்பட 1-2% நிதியே தேவைப்பட்டது, ஆனால் அது போரின் திசையைத் தீர்மானித்தது.  அதுபோல ஒரு சிறிய அறிவார்ந்த குழு, தமிழ்த்தேசியத்தின் வெற்றிக்கான திசையை தீர்மானிக்க முடியும் என்பதை உணரவேண்டும்.

 

உலகம் இருண்ட காலத்திலிருந்து வெளிவந்து இன்று நாம் காணும் நவீன உலகு  உருவாவதற்கு ஒரு காரணம்  பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் தோன்றிய அறிவொளிக்கால தத்துவமேதைகள் [7] உருவாக்கிய அறிவுதான். அதேபோல இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் உருவாகிய வியன்னா வட்டத்தில்[8] பங்குபெற்ற மேதைகள் உருவாக்கிய தத்துவங்கள் இன்று பாரிய தாக்கத்தை உருவாக்கி வருகின்றன.  ஏன், இன்று தமிழ்த்தேசியம் / திராவிடம் தமிழகத்தில் நிலைப்பதற்கு அன்று உழைத்த அறிவிற்சிறந்த அறிஞர்களேக் காரணம் [9]. மனிதனின் முன்னேற்றம் என்பது அவன் பெரும் அறிவைப்பொறுத்தே அமைகிறது. இன்றைய உலகின் அசுரவேக மாற்றத்திற்கும் அதுவே அடிப்படையாகவே இருக்கிறது. இராணுவமோ, அரசியலோ, சமூகமோ  வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது அறிவுதான். அறிவுதான் அற்றம் காக்கும் கருவி.  ஏன், நாம் செல்லும் திசையைத்தீர்மானிப்பதே அறிவுதான்.

 

இன்று நாம் காணும் சிக்கல்கள் ஏராளம். அவற்றைத் தீர்ப்பதற்கு அடிப்படையாக இருக்கப்போவது அறிவு என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. அவ்வாறான அறிவை உருவாக்குவதற்கு தனிப்பட்ட அமைப்பு தேவை. இனி அவ்வாறான அமைப்பை எப்படி உருவாக்குவது என்று பாப்போம். ஒரு சிந்தனை அமைப்பை உருவாக்குவதில் இரு அடிப்படைத் தேவைகள் உள்ளன:

  1. சிந்தனையாளர்கள்: சமூகம் என்பது சிக்கலான அமைப்பு. அதனைப் புரிந்துகொள்ள பல்வேறு துறைகளில் அறிவுள்ளவர்கள் தேவைப்படுகின்றனர். அவர்களைத் திரட்டவேண்டும், தேவையான பயிற்சிகள் அளிக்கவேண்டும்.
  2. நிதி: ஒரு அமைப்பை நடத்துவதற்கான பொருளாதாரம் உருவாக்கப்படவேண்டும்.

இவ்விரண்டு தேவைகளையும் உடனடியாகப் பூர்த்தி செய்யமுடியாது. இதைப் படிப்படியாகத்தான் செய்ய முடியும். அதனால் கீழ்வரும் வழியில் ஆரம்பிக்கலாம் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

  1. அறிவைத் திரட்டுவதற்கென்று ஒரு தனி இணையதளத்தை ஆரம்பிக்கவேண்டும்.  இன்றைய உலகில் பெரிய சிக்கல் என்னவென்றால்  தகவல் என்பது ஒரு பெருவெள்ளமாக (information flood) ஓடுகிறது [10]. இதில் தேவையானது என்ன என்று தெரியாமல் தேவையற்ற செய்திகளில்/கூச்சல்களில் சிக்கிக்கொள்கிறோம். இந்த இணையதளத்தின் முக்கிய நோக்கம் என்பது  தேவையான அறிவினைத் தேடி ஆராய்ந்து திரட்டவதுதான்.
  1. அவ்வாறான அறிவு ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளாக, நூல் விமர்சனங்களாக, முக்கிய ஆங்கிலக் கட்டுரைகளின் சுருக்கமாக, அல்லது வேறு எந்த முக்கியமான படைப்புகளாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் இவை அனைத்தும் தரவுகளுடன் தெளிவாக ஆராயப்பட்டிருக்கவேண்டும்.
  1. ஆர்வமுள்ளவர்கள் அனைவரும் பங்கேற்கலாம். இது ஒரு தட்டையான (flat organization)  இலாப நோக்கமற்ற அமைப்பாக இருக்கும். இது ஒருவர் சொற்படி கேட்கும் சர்வாதிகாரமும் அல்ல, பொது ஓட்டு  எடுத்து   முடிவெடுக்கும் சனநாயகமும் அல்ல [16]. இதன் குறிக்கோள் சிறந்த அறிவை உருவாக்குவது மட்டுமே. அது யாரிடம் இருந்தும் வரலாம். அனைத்து கருத்துக்களும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும். “எனது  கருத்துதான் சரி” என்ற எண்ணத்தில் செயல்படாமல், நமது கருத்துக்கள் தவறாக இருக்கலாம் என்ற ஐயத்துடனேயே அணுகவேண்டும். அனைவரையும் மதித்துப் போற்றும் பண்பு கொண்டிருக்கவேண்டும். கருத்துக்கள் மீதான கேள்விகளை, அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாமல்  அதை கற்றலுக்கு வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.
  1. அறிவு என்பது கூட்டிக்கொண்டே செல்வதல்ல, தவறானவற்றைக் கழித்திலும் ஆகும். புரட்சிகரமான புதிய கருத்துக்கள் பழையவற்றை தவறாக்கியே வருகிறது. பொதுவாக அதுபோன்ற புதிய கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுவதில்லை, மாறாக கூறியவர்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள். உதாரணமாக கலிலியோவை எடுத்துக்கொள்ளலாம். மனிதன் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மாறவில்லை. அதுபோன்ற மனநிலைதான் நமது முன்னேற்றத்திற்கு இருக்கும் பெரிய தடங்கல். புதிய கருத்துக்களை உளவாங்கி சீர்படுத்தி அதை பரப்புவது இந்த இணையதளத்தின் ஒரு முக்கிய செயல்பாடாக இருக்கும். அதுபோன்ற கருத்துக்களில்தான் நமது வெற்றியே தங்கி இருக்கிறது. அமெரிக்க இராணுவ ஆராய்ச்சி மையமான DARPA, புதிய திட்டங்களுக்கு என சில கேள்விகளை முன்வைக்கிறது [11]. அதிலிருந்து சில முக்கிய கேள்விகளுக்கான விடைகளுடன் ஒவ்வொரு படைப்பின் முன்னுரையும் ஆரம்பிக்கலாம் :
  • எளிமையான தமிழில் புதிய கருத்தை சில வரிகளில் விளக்கவும்
  • இன்று நிலவும் கருத்துக்கள் என்ன? உங்கள் புதிய கருத்து இதிலிருந்து எவ்வாறு மாறுபடுகிறது?
  • இப்புதிய கருத்துக்களினால் யாருக்கு என்ன பயன்? இவற்றைக்கொண்டு எது மாதிரியான மாற்றங்களை உருவாக்க முடியும்?

 

  1. நமது சிந்தனைகள் அனைத்தும் மாதிரிகளின் (models) மூலமே வருகிறது.  நமது மூளையில்  இவ்வுலகு எவ்வாறு இயங்குகிறது என்ற ஒரு மாதிரி (நாம் உணராவிட்டாலும்) இருக்கிறது. இம்மாதிரியின் மூலமே நாம் சிந்திக்கிறோம். ஆனால் சிக்கல் என்னவென்றால் அதுமாதிரியான வெளியே கூறப்படாத மாதிரிகளின் மூலம் எடுக்கப்படும் முடிவுகளினால்தான் பெரிய தவறுகள் ஏற்படுகின்றன [12].

      Many bad decisions are due to unarticulated models of the world  – Roger Martin

மாதிரிகளை வெளிப்படையாக்கினால், அதனை அனைவரும்  ஆராய்ந்து  சோதனை செய்து, சீர்படுத்தி சிறப்பாக்க முடியும். அவ்வாறு சிறந்த மாதிரிகளைக் கொண்டு எடுக்கப்படும் முடிவுகள் சிறப்பானதாக அமையும். அவ்வாறான மாதிரிகளை உருவாக்குவதை   ஒரு முக்கிய கடமையாகக்கொண்டு  இந்த இணையதளம் செயல்படவேண்டும்.

  1. சமூகம் போன்ற சிக்கலான அமைப்புகளை அலசுவதற்கு பல்வேறு துறைகளின் புரிதல் தேவைப்படுகிறது என்பதால், இதை ஒரு கூட்டு முயற்சியின் மூலமே வெற்றிபெற வைக்கமுடியும் [14,15]. இதில் பங்குபெற அனைவரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். இது ஒரு கூட்டு முயற்சி, தனி முயற்சி அல்ல. அனைவரும் ஒத்த கருத்துக்களுடன் இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. எவ்வளவு மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உள்ளதோ அவ்வளவுதூரம் நல்லது. கருத்துக்களில் வேற்றுமை இருக்கவேண்டும், அதன் மூலமே நாம் உண்மையை அறிய முடியும் [13]. உங்களிடம் மாற்றுக் கருத்துக்கள் இருக்கிறதென்றால், நீங்கள்தான் மிக முக்கியம்.  ஆனால் அதே நேரம் தமிழர் நலன் என்ற  குறிக்கோளில் அனைவரும்  உணர்வுப்     பூர்வமாக ஒரு  மனதுடன் இருக்கவேண்டும்.
  1. இதை ஓர் உலகத்தமிழர்களின் கூட்டு முயற்சியாக ஆக்கவேண்டும். இது எந்த ஓர் அரசியல் அமைப்பின் கீழும் இயங்காது. அவ்வாறு சுதந்திரமாக இயங்குவதன் மூலமே சிறந்த அறிவை உருவாக்க முடியும். உலகில்   இருக்கும் தமிழ்த்தேசிய சிந்தனையாளர்கள் இணைந்து செயல்படும் ஒரு தளமாக இதை உருவாக்கவேண்டும்.  அவ்வாறான சிந்தனையாளர்கள் வேறு அமைப்புகளிலும் இருக்கலாம்.
  1. நாம் தேசிய சிந்தனை கொண்டவர்களாக இருக்கும் அதே வேளையில் மனிதநேயம் கொண்டவர்களாக இருத்தல்வேண்டும். வெறுப்புக் கருத்துக்களுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது.

இது ஒரு ஆரம்பகட்ட திட்டமே. விவாதங்களின் மூலம் எவ்வாறு செயல்படுவது, செயல்படும்   விதிமுறைகள் ஆகியன கண்டறியப்படும். அனைத்தும் விவாதத்திற்கு உட்பட்டதே.

தற்பொழுது  arivukkadal.com என்ற தளம் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இத்தளத்தை வடிவமைத்து  கட்டுரைகள் ஒவ்வொன்றாக  பதிப்பிக்க வேண்டும். ஆர்வமுள்ளவர்கள் “Contact” பக்கம் ( https://sethusubbar.wordpress.com/contact/ ) மூலமாக தயவு செய்து தொடர்பு கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

இதுதான் ஒரு சிந்தனை மைய ஆரம்பத்திற்கான திட்டம். இதிலிருந்து சிந்தனையாளர்களை திரட்டி படிப்படியாக ஒரு சிந்தனை மையமாக வளரவேண்டும். இன்று நாம் எதிநோக்கும் சிக்கல்கள் கடினமானவை. ஆனால் அடிப்படையில் சிக்கல்கள் அனைத்தும்  அறிவுச்சிக்கல்களே. அவற்றை தீர்ப்பது  எவ்வாறு  என்று அறிந்து விட்டால், தீர்ப்பது எளிதாகிவிடும். அவ்வாறான அறிவைப் பெறுவது சிந்தனையாளர்களின் வரலாற்றுக் கடமை. அதற்கான வாய்ப்பாக இம்முயற்சி இருக்கும்.

 

  1. ஆழி செந்தில்நாதன், செ. இரா. செல்வக்குமார், Sam Vijay, வித்தியாசகர், Hv. Vichu, ஆகியோரது கருத்துக்கள் மிகவும் உதவியாக இருந்தது.
  2. Coker, Christopher. The Future of war
  3. Plotkin, Henry C. Darwin machines and the nature of knowledge. Harvard University Press, 1997.
  4. இக்குறளை முதன் முதலில் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் ஐயா செ. இரா. செல்வகுமார் அவர்கள்.  பின்பு ஆழி செந்திலநாதன் அவர்கள் விவாதத்தின்போது இக்குறளை என்னிடம் கூறினார்கள். அதன்பின் எனக்கு இக்குறள் திருக்குறளிலேயே மிகவும் பிடித்த குறளாக மாறிப்போனது.
  5. Popper, Karl. All life is problem solving. Routledge, 2013.
  6. Safi Bahcall, Loonshots How to Nurture the Crazy Ideas That Win Wars, Cure Diseases, and Transform Industries, 2019
  7. Russell, Bertrand. History of western philosophy.
  8. Vienna Circle, https://en.wikipedia.org/wiki/Vienna_Circle
  9. Vaithees, V. Ravi. Religion, Caste, and Nation in South India: Maraimalai Adigal, the Neo-Saivite Movement, and Tamil Nationalism, 1876-1950. Oxford University Press, 2015.
  10. Gleick, James. The information: A history, a theory, a flood. Vintage, 2012.
  11. The Heilmeir Catechism, https://www.darpa.mil/work-with-us/heilmeier-catechism
  12. Riel, Jennifer, and Roger L. Martin. Creating great choices: A leader’s guide to integrative thinking. Harvard Business Press, 2017.
  13. Page, Scott E. The Difference: How the Power of Diversity Creates Better Groups, Firms, Schools, and Societies-New Edition. Princeton University Press, 2008.
  14. Meadows, Donella H. Thinking in systems: A primer. chelsea green publishing, 2008.
  15. Stroh, David Peter. Systems thinking for social change: A practical guide to solving complex problems, avoiding unintended consequences, and achieving lasting results. Chelsea Green Publishing, 2015.
  16. Ray Dalio, Principles: Life and Work, 2017.
Posted in தமிழ்த்தேசியம், Uncategorized | 2 Comments

அறிவில் எதிரும் புதிரும்

  1. புத்திசாலியான ஒன்றை உருவாக்க புத்திசாலி தேவையில்லை – இடார்வினின் பரிணாம தத்துவம்
  2. கணக்கு போட கணக்கு தெரியவேண்டிய அவசியமில்லை – டூரிங்கின் கணினி தத்துவம்
  3. ஒரு ஏரண (logical) அமைப்பால்  அதன் ஏரணத்தை நிரூபிக்க முடியாது –  கோடாலின் தத்துவம்
  4. மனிதர்களின் சுயநல செயல்பாட்டால் கூட்டு ஒத்துழைப்பை உருவாக்க முடியும் – ஆடம் சுமித்தின் பொருளாதாரத் தத்துவம்
  5. தட்டையாக இருக்கும் ஆனால் உருண்டையானது – பூமியைப் பற்றி பண்டைய கிரேக்கர்கள்
  6. பூமி நிலையாக இருக்கும், ஆனால்  அதிவேகமாக சுற்றும் – கோபர்நிக்கசின் சூரிய மையக் கொள்கை
  7. கோள்கள் இணைக்கப்படாமல்  கோடிக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவிலிருந்தாலும்  ஒன்றை  ஒன்று ஈர்க்கும் – நியூட்டன்
  8. ஒளி அலையாகவும் இருக்கலாம் துகளாகவும் இருக்கலாம் – மாக்சு பிளாங்கு
  9. சிறந்த திட்டம் என்பது முழு திட்டமில்லாத செயல்பாடுதான் – சிக்கல் அமைப்புகள்
  10. போரிடாமலும் போராடலாம் – காந்தி

இவ்வுலகில் கடினமான சிக்கல்களைத் தீர்க்கமுடியாமல் போவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம்  எதிரெதிர் துருவங்களை இணைப்பதில் ஏற்படும் கடினம்தான்.  நமது மூளை அவ்வளவு எளிதில் ஒப்புக்கொள்ளாது. அதையும் மீறி தீர்வுகளைக் கண்டுபிடித்தாலும் மற்றவர்கள் ஒப்புவதில்லை. நமது மூளையில் ஒரு மோசமான வியாதி உண்டென்றால் “இதுவா அதுவா” என்று சிந்திப்பதுதான்.  மாறாக நாம் “இதுவும் அதுவும்” என்று சிந்தித்துப் பழகவேண்டும்.

If you want the truth to stand clear before you, never be for or against. The struggle between ‘for’ and ‘against’ is the mind’s worst disease.”  – Jianzhi Sengcan

எதிரும் புதிருமான கருத்துக்களை ஒரே நேரத்தில் மனதில் வைத்துக்கொண்டு குழப்பமில்லாமல் தெளிவுடன் செயல்படுவதுதான் அதி புத்திசாலித்தனத்தின் முதல் அறிகுறி.

The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in mind at the same time and still retain the ability to function. — F. Scott Fitzgerald

Posted in அறிவியல், தத்துவம், Uncategorized | Leave a comment

பிரபாகரனின் முடிவிலா ஆட்டம்

  1. இவ்வுலகில் இருவகையான ஆட்டங்கள் உள்ளன. ஒன்று முடிவுறும் ஆட்டம் (finite game), இன்னொன்று முடிவிலா ஆட்டம் (infinite game) [1]. முடிவுறும் ஆட்டம் வெற்றிக்காக ஆடப்படுகிறது. முடிவிலா ஆட்டம் ஆட்டத்தின் தொடர்ச்சிக்காக ஆடப்படுகிறது. பிரபாகரனின் ஆட்டம் முடிவிலா ஆட்டம்;    இன்றைய பெரும்பாலான அரசியல் தலைமைகள் விளையாடுவது முடிவுறும் ஆட்டம்.   புரிதலுக்காக இனி முடிவிலா ஆட்டத்தை பிரபா ஆட்டம் என்றும், முடிவுறும் ஆட்டத்தை XX-ஆட்டம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.   XX க்கு பதிலாக உங்களுக்குப் “பிடித்த” தலைவர் பெயரைப் போட்டு படிக்கவும்.  இவ்வாட்டங்கள் தலைவர்களுக்கு  மட்டும் பொருந்துவதல்ல, தனி மனிதனுக்கும் பொருந்தும்.

  1.  XX -ஆட்டம் தன்னுடைய நலனுக்காக ஆடப்படுவது. பிரபா ஆட்டம் மற்றவர் நலனுக்காக ஆடப்படுவது.

  1. XX- ஆட்டத்தில்,   ஆடும்பொழுது ஆட்ட விதிமுறைகள் மாறாது (எ .கா தேர்தல் விதிகள்). பிரபாவின் ஆட்டத்தில் ஆட்டம் நடக்கும் பொழுதே விதிமுறைகள் மாறும். (எ .கா உலக நாடுகளின் ஆதரவு)

  1. XX-ஆட்டத்தில் யார் வெற்றி பெற்றார், தோல்வி அடைந்தார் என்று ஆட்ட விதிமுறைகள் தெளிவான விடையைக் கூறும் (எ .கா. தேர்தல் முடிவுகள்). அம்முடிவை ஆட்டக்காரர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். பிரபா ஆட்டம் முடிவிலாததால், ஆட்டத்தின் வெற்றி தோல்வி என்பது தீர்மானிக்க முடியாதது. ஆட்டம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

  1. XX -ஆட்டம் ஆட்டத்தின் எல்லைகளுக்குள் நடக்கும். பிரபா ஆட்டம் எல்லைகளுடன் நடக்கும்; எல்லை விரிவாகிக்கொண்டே செல்லும்.

  1. XX-ஆட்டத்தில் உண்மையான முகத்தை மறைத்து முகமுடி அணிந்துதான் விளையாடவேண்டும்.  கடைசிவரை தனது போலித் தோற்றத்தையே முன்னிறுத்துவர்.  பிரபா ஆட்டத்தில் முகமுடி இல்லாமல் சுதந்திரமாக ஆடலாம்.

  1. XX-ஆட்டத்தை முழுதாக விளக்கிவிடலாம். பிரபா ஆட்டத்தை முழுதாக விளக்க முடியாது, எல்லை இல்லாதது. அது புதிது புதிதாக பரிணமிக்கும்.

  1. XX-ஆட்டம் ஒரு மேடை நாடகம். நாடகம் முடிந்தவுடன் நமக்கு காண்பிக்க புதிதாக ஒன்று இருக்காது. பிரபா ஆட்டம் உண்மையான திகிலான ஆட்டம். ஆட்டம் என்னென்ன பலன்களை எதிர்காலத்தில் அளிக்கும் என்று யாராலும் கணிக்க முடியாது.

  1. XX -ஆட்டத்தில் வெற்றி பெறுவோருக்கு பட்டம் கிடைக்கும். பிரபா ஆட்டத்தில் ஆட்டக்காரரின் பெயரே பட்டமாகும்.

  1. XX -ஆட்டத்தில் வாழ்க்கையே போராட்டமாக துன்பத்துடன் இருக்கும். பிரபா ஆட்டத்தில் போராட்டமே வாழ்க்கையாக இன்பத்துடன் இருக்கும்.

  1. XX-ஆட்டத்தில் இறந்தவுடன் அவரின் ஆட்டம் முடியும். பிரபா ஆட்டத்தில்  இறந்தாலும் ஆட்டம் தொடரும்.

  1. XX-ஆட்டம் அதிகாரத்திற்காக (Power) ஆடப்படும். பிரபா ஆட்டம் வல்லமைக்காக (Strength) ஆடப்படும். அதிகாரம் என்பது இருப்பதை பங்குபோடுவது. வல்லமை என்பது எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது. அதிகாரத்தை அளந்து விடலாம். வல்லமையை அளவிடாமுடியாது, ஏனெனில் ஆட்டம் முடிவுறாதது.

  1. XX – ஆட்டக்காரர்கள் இருக்கும் எல்லைக்குள் எவ்வளவு  சுதந்திரத்தை அடைய முடியும் என சிந்திப்பார்கள். பிரபா ஆட்டக்காரர்கள் இதுபோன்ற அரசியலை வெறுப்பார்கள். எல்லைகளை  உடைத்து எவ்வளவு தூரம் சுதந்திரத்தை உருவாக்க முடியும்  என சிந்திப்பார்கள்.

  1. XX-ஆட்டக்காரருக்கு நேரம் முடிந்த உடன் ஆட்டம் முடிந்து விடும். ஆனால் பிரபா ஆட்டம் முடிவிலா எல்லையில்லா ஆட்டம் என்பதால், அது நேரத்தை  உற்பத்தி செய்கிறது. அதன் நேரம் ஆட்டம் தொடங்கியதிலிருந்து ஆரம்பித்து முடிவில்லாமல் சென்று கொண்டிருக்கும்.

  1. XX-ஆட்டக்காரருக்கு வேலை (work) என்பது இவ்வுலகில் இருப்பதை அடைந்து பாதுகாப்பது. பிரபா ஆட்டத்தில் வேலை எனபது இவ்வுலகில் இல்லாத எதிர்காலத்தை அடைய முற்படுவது. அவ்வெதிர்காலம் மேலும் பல எதிர்கால வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தும்படி எல்லை இல்லாதது.

  1. XX-ஆட்டத்தில் என்ன சாதித்தோம், என்ன பட்டம் பெற்றோம் என்பதுதான் முக்கியம். பிரபா ஆட்டத்தில் என்ன சாதிக்கவேண்டி இருக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

  1. XX-ஆட்டக்காரர்களின் பார்வையில் பிரபா ஆட்டம் கண்ணுக்கு தெரியாது. அவர்களுக்கு முடிகிற ஆட்டம் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரியும்.

  1. XX-ஆட்டத்தில் இறந்தால், அவரின் காலமும் ஆட்டமும் முடிந்தது. பிரபா ஆட்டத்தில் இறந்தால், புதிய பிரபாக்கள் பிறந்துகொண்டு இருப்பார்கள், ஆட்டம் தொடரும். ஆட்டக்காரருக்கு இறப்பு என்பது இல்லை.

  1. XX- பேச்சில் புதுமை இருக்காது. அவர் பேச்சுடன் அது முடிந்துவிடும், பின்பு யாரும் பேசமாட்டார்கள். பிரபா ஆட்டக்காரரின் பேச்சு தொடர்ந்து கேட்கப்படும், விவாதிக்கப்படும்.

  1. XX- ஆட்டக்காரரின் பேச்சு  மற்றவர்கள் பேசுவதை தடுக்கும். பிரபா ஆட்டக்காரர் கேட்பவர்,  மற்றவர்களை பேச வைப்பவர். இவர்கள் பேசாமல் பேசுவார்கள்.

  1. XX-ஆட்டக்காரருக்கு சமூகத்திற்கும் பண்பாட்டிற்கும் உள்ள தொடர்பு / வித்தியாசம் தெரியாது. பிரபா ஆட்டத்தில் பண்பாட்டை ஒரு தோட்டமாகக் கொண்டு எதிர்காலத்தில் பல்வேறு விளைச்சல்களை உருவாக்குவர். அதன் உற்பத்தி திறன் எல்லை இல்லாதது.

  1. XX-ஆட்டக்காரர் மற்றவர்களைப் போட்டியாக எண்ணி நசுக்குவார். பிரபா ஆட்டத்தில் ஆளுமைகள் வளர்த்தெடுக்கப் படுவார்கள்.

  1. XX-ஆட்டத்தில் வெற்றிபெற ஏமாற்றுவேலைகள் செய்தாகவேண்டும். பிரபா ஆட்டத்தில் ஆட்டம் வெளிப்படையாக நடக்கும்.

  1. இவ்வுலகில் தீங்கு (Evil) என்பது முடிவிலா ஆட்டத்தை எந்த விதிமுறைகளையும் பின்பற்றாமல் முடிக்க நினைப்பதால் உருவாவது.

புலிகள் முடிவிலா ஆட்டத்தை ஆடியவர்கள். அவர்கள் இறந்தாலும், அவர்களின்பின் மற்றவர்கள் போராடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையிலேதான் ஒவ்வொரு வீரனும் விதையாகினான். மாவீரர்கள் புதைக்கப்படுவதில்லை, விதைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு காரணமே அடுத்து வருபவர்கள் போராட்டத்தைத் தொடர்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்தான். இறுதிப்போரின் இறுதி நாட்களில் கடைசிவரை போரிட்டு விதையானது, இறுதிப்போரில் வெற்றிபெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் அல்ல, போராட்டம் தொடரும் என்ற நம்பிக்கையில்தான். அந்த போராட்டம் ஆயுதப்போராட்டமாக இருக்கவேண்டியதில்லை. அது காலத்திற்கேற்ப எந்த வடிவமும் பெறலாம். இது ஒரு முடிவிலா போராட்டம். ஈழம்தான் அதன் முதல்  இலக்கு. இந்த முடிவிலா போராட்டம் ஈழத்தை அடைந்த பின்னும் நிற்கப்போவதில்லை, அது தமிழர் முன்னேற்றத்திற்கான புது இலக்குகளை அமைத்து முன்னேறும். இந்த முடிவிலா போராட்டத்தில் இணைவோரின் வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். முடிவுறும் ஆட்டம் விளையாடுபவரின்  ஆட்டம் ஒருநாள் முடிந்துதான் ஆகும், அதனால்தான் அது முடிவுறும் ஆட்டம்.  அதை ஆடுபவர்களும்  வெகு சீக்கிரம் காணாமல் போய்விடுவர்.  இவ்வுலகில் முடிவிலா ஆட்டமே காலத்திற்கும் நிலைத்து நிற்பது.

 

[1] கருத்துக்கள் “Carse, James. Finite and infinite games. Simon and Schuster, 2011.” என்ற நூலில் இருந்து பெறப்பட்டது.

 

Posted in ஈழப்போர், ஈழம், Uncategorized | 4 Comments

ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் – பகுதி 7 – இறுதி பாகம்

இறுதி ஈழப்போரைப் பற்றி அலசும்பொழுது சிலர் மேற்கொள்ளும் ஒரு தவறான முடிவு என்னவென்றால்,  புலிகள் தங்கள் இலக்கை அடையமுடியவில்லை, அதனால் அவர்களின் ஒட்டுமொத்த உத்திகளும் தவறு என்று. இது ஒரு தவறான மிகமிக எளிமையான பார்வை. நமது இலக்கு என்ன, அதை அடைய என்ன செய்யவேண்டும் ஆகியன தெளிவாக எளிமையாக இருக்கும்பொழுதே (linear problems) இதுபோன்ற பார்வை பொருந்தும்.

ஒரு நாட்டை எப்படி அடைவது, போரை எப்படி வெல்வது என்பது கடுமையான தொகையற்ற சிக்கல்கள் (nonlinear complex problems). எளிமையான பார்வை இதற்குப் பொருந்தாது[7]. மேலும் இதுபோன்ற சிக்கல்களில் சரியா/தவறா என்ற கேள்வியே தவறானது. நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றால் “யார் அதிக சிக்கலுடன் செயல்படுகிறார்கள்?” என்பதுதான். உதாரணமாக ஒரு சிங்கம் மனிதனைவிட பலமானது, ஆனால் ஏன் அது கூண்டினில் இருக்கிறது? அது தவறான உத்தியைப் பயன்படுத்தியதனால் அல்ல, மாறாக  மனிதர்கள் அதிக சிக்கலான முறையில்  செயல்படுபவர்கள் என்பதனால்தான். சிங்கம் பலமானது ஆனால் சிக்கலானது அல்ல. ஒரு சிங்கம் ஒரு மனிதனைக்  கொல்ல வேண்டுமானால், வெட்ட வெளியில் ஆயுதமற்ற மனிதனைப் பார்க்கவேண்டும். மாறாக மனிதன் சிங்கத்தைக் கொல்ல அல்லது அடக்க வேண்டுமானால், எத்தனையோ வகைகளில் செய்யலாம்.

யார் நிறைய வேறுபட்ட உத்திகளை  பல்வேறு வகைகளில் பயன்படுத்தி  அதிக வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறார்களோ அவர்களே  சிக்கலானவர்கள்.   நாம் எப்பொழுது நமது சிக்கல்தன்மையை அதிகரிக்கிறமோ, அப்பொழுது நாம் நமது சூழலை கட்டுப்படுத்தும் தன்மையை அடைகிறோம், நமது வெற்றி வாய்ப்புகள் கூடுகிறது.  அதனால் உத்திகள் நல்லவையே கெட்டவையா என்பதை,  அவை நமது சிக்கல்தன்மையைக் கூட்டுகிறதா இல்லையா என்பதே தீர்மானிக்கிறது.

புலிகள் இயக்கம் ஆரம்பித்ததிலிருந்து கிடுகிடுவென பல்வேறு படைப்பிரிவுகள், உளவுப்படை, கடற்படை, விமானப்படை,  உள்நாட்டு வெளிநாட்டு அரசியல் அமைப்புகள் என வளர்ந்தார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து கற்று உத்திகளையும் அமைப்புகளையும் வளர்த்து சிக்கல்தன்மையைக் கூட்டிக்கொண்டே வந்தார்கள்.  அவர்கள் பலம்வாய்ந்த இந்திய இலங்கை இராணுவங்களை தோற்கடித்ததிற்குக் காரணம், புலிகள் எதிரிகளை  விட அதிக வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் சிக்கலான அமைப்பு என்பதால்தான் [3]. அப்படி இருந்தும் ஏன் இறுதிப்போரில் வெல்ல முடியவில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது.  இதற்குக் காரணம்  புலிகளின் உத்திகள் அல்ல. அவர்கள்தான் உத்திகளின் முன்னோடியாகவே இருந்தார்கள்.  உலக நாடுகள் புலிகளின் மீதான தடைகள், புலிகளின் பொருளாதார முடக்கம்,  இலங்கைக்கு  உத்திகள், உளவு,  இராணுவ தளபாடங்கள் எனச் செய்த உதவிகள்,  புலிகளின் சிக்கல் தன்மையைக்  குறைத்தும்  இலங்கையின் சிக்கல் தன்மையைக் கூட்டியதுதான் காரணம்.

புலிகள் போன்ற சிக்கலான இயக்கம் இந்திய துணைக்கண்டத்தின் நவீன  வரலாற்றில் இதுவரை தோன்றியதில்லை.  திராவிட இயக்கத்தை புலிகளுடன் ஒப்பிடும்பொழுது அதற்கு பலமும் கிடையாது, சிக்கலும் கிடையாது. இந்திய இலங்கை நாடுகளை உருவாக்கியது வெள்ளையர்களே, இன்றைய ஆளும் வர்க்கம் கிடையாது. அடிப்படையில் இந்த நாடுகள் உருவானது ஒரு மாறிய உலக ஒழுங்கின் விளைவாக ஏற்பட்ட  அமைதியான ஆட்சி மாற்றத்தின் விளைவாகவே. இந்த ஆளும் வர்க்கங்கள் புலிகளைப்போல பெரும்போர் நடத்தி எதிரிகளை வீழ்த்திய வரலாறே கிடையாது. சுயமாக ஒரு நாட்டை வலிமையால் உருவாக்கி ஆண்ட வரலாறும் கிடையாது.  அடிப்படையில் இவர்களும் புலிகளைப்போல சிக்கலானவர்கள் இல்லை.  காந்தியின் போராட்டங்கள் அளவில் பெரிதாக இருக்கலாம், சிக்கலானது இல்லை. சுபாசு சந்திரபோசின் படைகள் சப்பானின் கட்டளைப்படி இயங்கிய ஒரு இராணுவ அமைப்பே தவிர, புலிகளைப் போல தனித்து இயங்கிய அமைப்பு அல்ல. புலிகள் இந்த இமாலய சாதனையை  ஒரு சிறுதொகை மக்கள் பலத்தை  வைத்து, சிறிய பொருளாதார பலத்தைக்கொண்டு சாதித்து காட்டி இருக்கிறார்கள்.

ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டுமானால், புலிகள் ஏன் 2009-இல் வெற்றியடையவில்லை என்று கேட்கக்கூடாது. அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. அது இரட்டை கோபுரத் தாக்குதலின்பின் திடீரென்று மாறிய உலக நாடுகளின் நிலைப்பாடுகள்தான் முக்கிய காரணம். அதுபோன்ற திடீர் மாற்றங்களை யாராலும் கணிக்க முடியாது.  நாம் ஈழப்போரிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய சரியான கேள்விகள் என்பது:  ஏன் மூன்றாம் ஈழப்போர் வரை புலிகள்  மாபெரும் வெற்றிகளைப் பெற்று வந்தார்கள்,   அதற்கு எப்படி தெற்காசியாவிலேயே யாராலும் முடியாதபடி சிக்கலான அமைப்புகளைக் கட்டி எழுப்ப முடிந்தது, இனி  தமிழ்த்தேசியம் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்வதற்கு  என்ன செய்யவேண்டும்   என்பவைதான்.  அந்த நோக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே இக்கட்டுரைத்தொடர் எழுதப்பட்டுள்ளது.  இந்த கேள்விகளுக்கான விடைகளையே இந்த கட்டுரைத் தொடரின் முந்தைய பாகங்களில் ஆராய்ந்தோம். அவற்றை சுருக்கமாகத் தொகுத்து, சில விடுபட்ட கருத்துக்களையும் சேர்த்து அளிப்பதுதான் இக்கட்டுரைப் பகுதியின் நோக்கம்.

புலிகள் சிக்கலான அமைப்பாக வளர்ந்து பல வெற்றிகளைப் பெற்றதற்கு முக்கிய காரணிகளாக நான் கருதுவது:

  1. பரிணாம இயக்கம்: புலிகள் இயக்கம்  என்பது ஈழச்சூழலுக்கு ஏற்ப பரிணமித்த தனித்துவமான பரிணாம இயக்கம். பரிணாம இயக்கங்கள் திட்டமிட்டு கட்டி எழுப்பப்படுவதல்ல. அது சூழலுக்கேற்ப கற்று படிப்படியாக தகவமைத்து (adapt) பரிணமிக்கும் இயக்கம். ஆயுதப் போராட்ட ஆரம்ப காலத்தில் பல்வேறு இயக்கங்கள் பல்வேறு கருத்தியல் வேறுபாடுகளுடன்    தோன்றின. அவற்றிற்கிடையே யார் சிறப்பாக ஈழவிடுதலையை முன்னெடுக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கே மக்களின் ஆதரவு பெருகும்.  இவ்வாறு இயக்கங்களுக்கிடேயே ஒரு பரிணாமப் போட்டி ஆரம்பிக்கிறது. பரிணாமத் தத்துவத்தின்படி  எந்த இயக்கம் ஈழச்சூழலுக்கு ஏற்றபடி கற்று தங்களை சரியாக தகவமைத்துக்  கொள்கிறார்களோ,  அவர்களே வெற்றி பெறுவார்கள்.  முடிவில் அந்தப் பேறு புலிகளுக்கே கிடைத்தது. புலிகளின் கற்றல் என்பது இந்த பரிணாமப் போட்டியின் விளைவாகவே உருவானது. போட்டி இல்லாமல் இயக்கங்கள் கற்கவும் முடியாது வளரவும் முடியாது.  புலிகள் பலமான இராணுவமாக பரிணமித்த பின்பும் கற்றல் நின்று விடவில்லை. உலக இராணுவ உத்திகளை கற்றது மட்டுமில்லாமல், ஒவ்வொரு போரிலும் அனுபவம் பெற்று புதிய உத்திகளை, அமைப்புகளை, படைப்பிரிவுகளே  உருவாக்கிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.  படைப் பிரிவுகளுக்குள்ளே யார் எதிரியுடன் போரில் சிறக்கிறார்கள்  என்ற போட்டியும் உருவாகிறது. இதன் விளைவாக பல சிறப்பான படையணிகளும் தலைவர்களும் பரிணமிக்கிறார்கள். கடற்படை   விமானப்படை என புதிது புதிதாக பரிணமித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.   இவ்வாறு படிப்படியாக பரிணமித்துதான் புலிகள் ஒரு சிக்கலான அமைப்பாக உருப்பெற்றார்கள். சிக்கலான அமைப்புகளின் தன்மை என்னவென்றால் அவற்றை நம்மால் பரிணமித்துதான்  அடையமுடியும், முழுத்திட்டமிட்டு அடையமுடியாது.  புலிகள் பலம் வாய்ந்த இயக்கமாக மாறுவதற்கும்,  பலவெற்றிகளைப் பெறுவதற்கும்  ஒரு அடிப்படைக் காரணம் அவர்கள் இவ்வாறு பரிணாம உத்தியின் வழியாக பயணித்ததே [2].

 

  1. புலிப்பண்பாடு: ஒரு பெரிய கட்டிடம் கட்டுவதற்கு பலமான அடித்தளம் வேண்டும், அதுபோல ஒரு பெரிய  இயக்கத்தை கட்டி எழுப்பத் தேவையான அடித்தளம் என்பது பண்பாடு தான்.  பொதுவாக தமிழ்ச்சமூகம் என்பது நண்டுகள் எவ்வாறு ஒன்றை ஒன்று பின்னுக்கு இழுக்கிறதோ, அதுபோல ஓர்  ஒற்றுமையற்ற சமூகம்.   இவ்வாறு செயல்படும் நண்டுகளை வைத்து ஒரு பெரிய இயக்கத்தைக் கட்டி எழுப்புவதென்றால், அது முடியாத காரியம். இதிலிருந்து தப்பிக்க ஒரேவழி மாற்றுப் பண்பாடுதான். அதை உணர்ந்து பிரபாகரன் அவர்கள் உருவாக்கியதுதான் அதியுயர் ஒத்துழைப்பான  “புலிப் பண்பாடு”.   புலிப்பண்பாடு என்பது தனிப்பட்ட சமூகம்,  சுயம்,  விதிகள்,  ஓட்டம்,  சடங்குகள்,  வரலாற்று சாயல், சுயநல ஒழிப்பு என்ற ஏழு முக்கிய காரணிகளை உள்ளடக்கியது.   இதைக்கொண்டு எதற்கும் உதவாத நண்டுகளை  எடுத்து உலகில் அனைவரையும் விஞ்சிய புலிகளாக  மாற்றிக்காட்டினார் [4].
  1. சிக்கலான உத்திகள்:  உலக இராணுவங்கள் முழுத்திட்டமிட்டு செயல்படும் முறைகளைப் பின்பற்றினார்கள் (நியூட்டன் சட்டகம்). ஆனால் புலிகள் அதிக எண்ணிக்கையில் வேறுபட்ட உத்திகளும், முழுத் திட்டமிடல் இல்லாத சந்தர்ப்பவாத அணுகுமுறையைப் பின்பற்றினார்கள் (சிக்கலமைப்பு சட்டகம்).  புலிகள் இந்த உத்திகளைக் கொண்டு உலக இராணுவ வல்லுனர்களின் ஆலோசனையுடன் இயங்கிய சிங்கள இராணுவத்தை இரண்டு தசாப்தங்களாக விரட்டி விரட்டி அடித்தனர்.  இதை  உலக இராணுவ உத்திகளின் தோல்வியாகவே பார்க்கவேண்டும். புலிகளின் உத்திகள்தான்  சிறந்தது என்று சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில்தான் சிக்கலமைப்பு பற்றிய  ஆராய்ச்சிகள் தெளிவுபடுத்தின. அதன் பின்னரே உலக இராணுவங்கள் தங்கள் உத்திகளை மாற்றின. புலிகள் உத்திகளில் முன்னோடிகளாக இல்லாமல் இந்திய சிங்கள இராணுவங்களை பலமுறை வெற்றிபெற்றிருக்க முடியாது. உலக இராணுவங்கள்  இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் புலிகளை கற்றுக்கொண்டிருக்கும் [3].
  1. சிக்கனம்: பரிணாமத்தில் சிக்கனமாக இயங்கி வாய்ப்புகளைப் பெருக்கும் இயக்கமே வெற்றி பெரும்.  இருக்கும் பொருளாதாரத்தையும் ஆட்பலத்தையும் கொண்டு எந்தப் படையணிகளை உருவாக்கினால் அதிக வாய்ப்புகள் கிட்டுமோ, அதுபோன்று படையணிகள் கீழிருந்து மேலாக ஒவ்வொரு அடியாக கட்டியமைக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு அடியிலும் சிக்கனம் பேணப்பட்டது.  அதுபோக சிக்கனத்திற்கு மேலும் உதவிய செயல்பாடுகள் என்பன:  எதிரிகளைவிட சூழலையும்  உத்திகளையும் பற்றிய  அதிக அறிவு,  துல்லியமான தகவல்கள், ஆழ ஊடுருவி தாக்கும் வீச்சு, எதிரியின் ஆற்றலை உறிஞ்சுதல், புதுமைகளைப் படைத்தல் ஆகியன.   இவ்வாறு செயல்பாடுகளில் சிக்கனத்தை கடைபிடித்ததனால்தான் புலிகள் தங்களைவிட பலமடங்கு பொருளாதார  பலம்வாய்ந்த எதிரிகளை வீழ்த்த முடிந்தது [5].
  1. நம்பிக்கை: நாம் வாழும் உலகம் எவ்வாறு பரிணமிக்கும் என்பது முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாதபடி சிக்கலானது, எண்ணற்ற காரணிகளை உள்ளடக்கியது. நாம் விரும்பும் எதிர்காலத்தை உறுதியாக 100% அடையும் திட்டம் ஒன்றை யாராலும் உருவாக்க முடியாது. அவ்வாறு இருக்கும் பொழுது நாம் விரும்பும் எதிர்காலத்தை அடைய துணிவுடன் நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே அணுகமுடியும். புலிகளின் அசுரபலத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் அவர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.  இந்தியாவோ, இலங்கையோ, ஏன் இந்த உலகமே ஒன்று திரண்டு எதிர்த்த பொழுதும் அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் தெளிவாகவே செயல்பட்டார்கள்.  நம்பிக்கையைப் பற்றி ஒன்றை தெளிவாக புரிந்துகொள்ளவேண்டும். வெறும் நம்பிக்கை மட்டும் என்றால் அது குருட்டு நம்பிக்கை. அதுபோன்ற நம்பிக்கைகள் சமூகத்தில் அநீதியை உருவாக்கி மக்களைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தும். மத நம்பிக்கைகள் அதுபோன்ற குருட்டு நம்பிக்கைகளே. நம்பிக்கையுடன்  பகுத்தறிந்த  செயல்பாடுகளும் இணையும் பொழுதே சமூகத்தில் நீதி நிலவும் என்கிறார் தத்துவமேதை பிளேட்டோ. அதுபோன்ற பாதைதான் புலிகளின் பாதை [6].

இன்று நாம் இனவழிப்பு, நிலம் பறிப்பு, மொழி  அழிப்பு, அடையாள அழிப்பு  என்று பல்வேறு சிக்கல்களை தமிழர் தாயகத்தில் எதிர்கொண்டுள்ளோம். அதுபோக புலத்திலும்  நமது அடையாளத்தை அடுத்த தலைமுறைகளிடம் கடத்துவதிலும் பெரிய சிக்கல்களை எதிர்நோக்குகிறோம். இச்சிக்கல்களை நேருக்கு நேராக சந்தித்து தீர்வுகாண்பது இன்றைய காலகட்டத்தில் முக்கியமானது. அதை நாம் செய்யத் தவறினால் இன்னும் சிலதலைமுறைகளில் தமிழ் பேசுபவர்களும்   இருக்கமாட்டார்கள், தமிழர் என்று கூறிக்கொள்பவர்களும் இருக்கமாட்டார்கள். மக்கள் அந்தந்த நாட்டு  தேசிய அடையாளங்களில் கரைந்து காணாமல் போய்விடுவர். இன்றைய நிலைமையில் இச்சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான தெளிவான முறையான சிந்தனை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

புலிகள்  உலக இராணுவங்களின் கண்ணில் விரலைவிட்டு ஆட்டும் அளவுக்கு உத்திகளில் முன்னோடியாக இருந்தார்கள், ஆனால் இன்று நாம்  செயலற்று நிற்கிறோம். அன்று புலிகள் பயன்படுத்திய உத்திகளை  இன்றைய தமிழ்த்தேசிய செயல்பாடுகளுடன் ஒப்பிட்டால் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் தெரிகிறது. அதற்கு  இன்றைய தமிழ்த்தேசியத்தைக் குற்றம் கூற முடியாது. புலிகளின் உத்திகளை முழுதாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு  புலிகள் தங்கள் உத்திகளை இரகசியம் காரணமாக ஆவணப்படுத்தவில்லை அல்லது அவ்வாறான ஆவணங்கள்  2009-இல் அழிந்து போயிருக்கலாம். அதனால் நாம் பின்னோக்கி அவர்களின் செயல்பாடுகளை  நவீன அறிவியல் தத்துவங்களின்  வாயிலாக  ஆராய்வதின்  மூலமே அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

இக்கட்டுரைத் தொடரை எழுதும்பொழுது நான் உணர்ந்த ஒரு ஆச்சரியமான விடயம்  என்னவென்றால் இன்று நாம் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான உத்திகள் பெரும்பாலும்    புலிகளின் உத்திகளுக்குள்ளே மறைந்திருக்கின்றன என்பதுதான். இது ஏனென்றால் புலிகளின் உத்திகள் என்பது அடிப்படையில் சிக்கலமைப்பிற்கான (complex systems) உத்திகள் .  இதைவிட சிறந்த உத்திகள் இன்றைய உலகில் வேறு இல்லை என்றே சிக்கலமைப்பிற்கான ஆராய்ச்சிகள் கூறுகின்றன[8.9]. புலிகள் இவ்வுத்திகளை போரில் பயன்படுத்தினார்கள்; நாம் அதை மாற்றி போரற்ற இன்றைய சூழலில் பயன்படுத்த வேண்டும். அது மட்டும்தான் வித்தியாசம். இனி சிக்கலமைப்பு உத்திகளை எவ்வாறு இன்றைய காலகட்டத்தில் பயன்படுத்தலாம் என சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

  1. ஒரு சமூகம் பேரிடரை சந்தித்தபின் அதிலிருந்து கற்று தன்னை மறுசீரமைத்து முன்பைவிட பலமடங்கு பலம்பெற வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது சமூகங்கள் இவ்வாறான வலுகூட்டலை வரலாற்றுக் கற்பிதங்களின் (naarative) வழியாகவே மேற்கொள்கிறது. உதாரணமாக சப்பானியர்கள், யூதர்கள், மேற்குலகம் பலம்வாய்ந்த நாடுகளாக இவ்வாறுதான் மாறியது. தமிழ்ச்சமூகமும் அவ்வாறு முன்பைவிட பலம்வாய்ந்த தேசமாக மாறுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு அமைந்துள்ளது. அவ்வாறான மறுசீரமைப்புக்குத் தேவையான பலம் வாய்ந்த,  முன்னேற்றகரமான, யாருக்குமே கிடைக்காத கற்பிதங்களை (narrative) புலிகள் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். இதுதான் அவர்களின் மாபெரும் கொடை. அவ்வாறான மறுசீரமைப்பை நோக்கி செயல்படுவது முதன்மையான செயல்பாடாக  இருக்கவேண்டும் [1].
  1. நமது வெற்றி என்பது நாம் எதிர்நோக்கும் சூழலுக்கு ஏற்ப கற்று, பல்வேறு சிக்கலான அமைப்புகளை உருவாக்கி,  அவற்றை இணைத்து இயக்கி,  வாய்ப்புக்களைப் பெருக்குவதை நம்பியே உள்ளது. அவ்வாறு இல்லாமல் நாம் ஒரே  ஒரு உத்தியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தால்,  அது சிங்களத்தின்   செயசிக்குறு நடவடிக்கை போன்று படுதோல்வியில் முடியும். நமது சிக்கல்தன்மையை கூட்டுவதை மையமாக வைத்தே நமது செய்லபாடுகள் இருக்கவேண்டும். அதற்கு ஒரு உத்தி என்றில்லாமல், பல்வேறுபட்ட உத்திகளைக் கையாளவேண்டும் [3].
  1. சமூகத்தை பல்வேறு அமைப்புகள் இணைந்து செயல்படும் ஒரு எந்திரமாகப் பார்க்கவேண்டும். நமது இலக்கை அடைய எதுபோன்ற எந்திரங்கள் தேவையோ, அதை உருவாக்குவதுதான் நமது கடமை. மக்களையோ அல்லது ஒரு தலைவரையோ பிழை சொல்லிக் கொண்டிருந்தால், முன்னேற்றம் ஏற்படப்போவதில்லை. நீண்டகால அரசியல் அனைத்தும் அமைப்பு ரீதியானவை என்பதை நாம் முதலில் அறியவேண்டும். (All long term politics are institutional) [10].
  1. அவ்வாறான சிக்கலான அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கு பலமான ஒத்துழைப்பான பண்பாடு தேவை. இன்றைய நண்டுப் பண்பாட்டை  வைத்து நம்மால் எந்த ஒரு உருப்படியான அமைப்பையும் உருவாக்க முடியாது. இதற்கானத் தீர்வை புலிகள் ஏற்கனவே கண்டுபிடித்து விட்டார்கள். அதுதான் அதியுயர் ஒத்துழைப்பான புலிப்பண்பாடு. இன்றைய பொதுச்சமூகத்திற்கு ஏற்றவாறு புலிப்பண்பாட்டை மாற்றி மக்களை அதியுயர் ஒத்துழைப்பான சமூகமாக மாற்றவேண்டும். இதை  மறுசீரமைப்பின் ஒரு முக்கிய பாகமாக எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் [4].
  1. சிக்கலான அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கு அறிவு (knowledge) அடிப்படையானது. நமக்கு எப்பொழுதும் முழுமையான அறிவு இருக்கப்போவதில்லை. அதனால் நாம் தொடர்ந்து சோதனை செய்து கற்று அறிவை வளர்த்துக்கொண்டு செல்லவேண்டும். அதற்கேற்ற ஆராய்ச்சி அமைப்புகளை உருவாக்கவேண்டும். நவீன உலகத்தின் பரிணமாத் தத்துவம் என்பது “அறிவுடையது வெல்லும்”. புலிகள் அறிவில் எதிரிகளைவிட முன்னோடிகளாக இருந்ததால்தான் வெற்றி பெற முடிந்தது [2, 5].
  1. வித்தியாசமான, புதிரான, நம்பமுடியாத, துணிவான கருத்துக்களுக்கும் திட்டங்களுக்கும் செவி மடுக்கவேண்டும். வரலாற்றில் அதுபோன்றவைதான் மனித குலத்தை  முன்னுக்கு இழுத்துச் சென்றிருக்கிறது. புலிகள்  ஆரம்பித்த பொழுது “சிறுபிள்ளை வேளாண்மை வீடுவந்து சேராது”  என்றுதான் கிண்டலடிக்கப் பட்டார்கள். முடிவில் அவர்கள் சாதித்ததை  நவீன தெற்காசிய வரலாற்றில் இதுவரை யாரும் சாதிக்கவில்லை. பழைய அலுத்துப்போன வேலை செய்யாத உத்திகளில் ஆற்றலை வீணடிக்கக்கூடாது. இருப்பதிலேயே மோசமான  தவறு என்பது நாம் தவறான பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பது தெரியாமலே செல்வதுதான்.
  1. அமைப்புகளை கீழிருந்து மேலாக சூழலுக்கேற்ப அடுக்கடுக்காக சிக்கனத்துடன் பரிணமிக்க வேண்டும்.  சிக்கலான அமைப்புகளை மேலிருந்து கீழாக திட்டமிட்டு கட்டமுடியாது. புலிகளின் பலம் ஒரு புலிவீரனின் நெஞ்சுரத்திலிருந்து பிறக்கிறது. அவ்வாறு பலமான உறுப்பினர்களை வைத்து, படிப்படியாக கீழிருந்து பல்வேறு பிரிவுகளை உருவாக்கி அடுக்கடுக்காக ஒரு அமைப்பு உருவாக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பிரிவும் சிக்கனமாக தேவைக்கேற்ப இயங்கி இயக்கத்தின் மொத்த வாய்ப்புகளை  பெருக்கும்படி  உருவாக்கப்படவேண்டும். புலிகள் கீழிருந்து மேலாக கட்டப்பட்டவர்கள். எதிரிகள் மேலிருந்து கீழாக கட்டப்பட்டவர்கள். புலிகளின் வெற்றிக்கு இதுவும் ஒரு காரணம் [5].
  1. அமைப்புகளை பரிணமிப்பதில் அமைப்புகளுக்கிடையே   போட்டிகளை உருவாக்கவேண்டும். அவற்றில் சிறந்த அமைப்புகள் பரிணாமத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பெரிதாக வளரும். ஒரு அமைப்பு அழிந்தாலும் இன்னொரு அமைப்பு அவ்விடத்தை நிரப்பும். ஒரே ஒரு அமைப்பு என்று செயல்பட்டால் அதன் இழப்பை ஈடுகட்டுவது கடினம். நமது உடலில் பல பாகங்கள் இரட்டிப்பாக இருப்பது இதனால்தான். பரிணாமம் இயற்கையிலே திடத்தன்மையை  உருவாக்கும். புலிகள் ஒரு பரிணாம இயக்கமாக இருந்ததால்தான் பலமுடன் இருந்தார்கள்.    ஆரம்பத்தில் பல்வேறு ஆயுதக் குழுக்களுக்கிடையேயான போட்டியே   புலிகளை செதுக்கி பெரிய இயக்கமாக வளர்த்தது. ஒரு நாட்டுக்கு ஒரு இராணவம்தான் இருக்கமுடியும் என்பதால்தான் ஆயுதப்போராட்டம் முடிவில் ஒரு அமைப்பாக பரிணமித்தது [2].
  1. இலக்கை 100%  உறுதியாக அடைவதற்கான உத்திகளை யாராலும் வகுக்க முடியாது.  அதனால்   இலக்கை நாம் நம்பிக்கையுடன்  தான் அணுகமுடியும்.  நம்மால் முடிந்தவரை பகுத்தறிந்து, அனைத்து அறிவையும் உள்ளடக்கி திட்டமிடவேண்டும். அதே நேரம் மாறும் சூழலுக்கே ஏற்ப தொடர்ந்து கற்று உத்திகளை சீர்படுத்திக்கொண்டே  இருக்கவேண்டும். நம்பிக்கை என்பது இலக்கை அடைவதற்கான மன உறுதியை அளிக்கும். பகுத்தறிந்த செயல்பாடுகள் இலக்கை  அடைவதற்கான வழிகளை உருவாக்கும். புலிகள் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையையும் பகுத்தறிந்த செயல்பாடுகளையும் இணைத்து செயல்பட்டதனால்தான் பல வெற்றிகளைப்  பெறமுடிந்தது [6].
  1. இன்றைய சூழலில் ஈழத்தை நேரடியாக அடித்து பிடிக்க முடியாது. யூதர்கள் முதலில் ஒற்றுமையான மக்களாக உருவாகி, உலகிலே சாதனையாளர்களாக மாறி, பலம்பெற்ற  பின்னர்தான் நாடு அமைக்க முடிந்தது. நாம் எவ்வாறு ஒற்றுமையான சாதனைப்படைக்கும் சமூகமாக மாறுவது, நமது அடையாளத்தை மொழியை  எப்படி காப்பது, பிறப்பு விகிதத்தை எப்படி கூட்டுவது, நமது பூர்வீக நிலங்களை எப்படி பறிபோகாமால் பாதுகாப்பது என்று பல திசைகளில் செயல்படவேண்டிய அவசியம் உள்ளது. இச்செயற்பாடுகள்  ஒன்றை ஒன்று பலப்படுத்துவது. நாம் இவ்வாறு ஈழத்தை நோக்கி  எங்கெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் காய்களை நகர்த்தி, படிப்படியாக சிக்கலான அமைப்பாக வளர்ந்து,  சுற்றி வளைத்து வாய்ப்பு அமையும் பொழுதுதான்  வீழ்த்த முடியும். நாம் போகவேண்டிய பாதை படிப்படியாக புலிகளைப்போன்று  பரிணமிக்கும். அதை முன்கூட்டியே அறிய முடியாது, திட்டமிடவும்  முடியாது [3].
  1. மனிதனின் பகுத்தறிவுதான் அவனை செயல்படுத்தும் காரணி என்று பொதுவாக பலரும் கருதுகின்றனர். ஆனால் இது பிழையான பார்வை. மனிதனின் பகுத்தறிவு அவனது உணர்வுகளுக்கு அடிமை என்று அண்மைய ஆராய்ச்சிகள் கூறுகின்றன. உணர்வுகள் இல்லாமல் மனிதனின் பகுத்தறிவுகூட வேலை செய்யாது [11]. புலிகளின் மனபலத்தில்  உலகில் நிகரற்ற படையை உருவாக்க முடிந்ததற்கு காரணம் உணர்வுகள்தான்.  மக்களிடம் அவ்வாறான உணர்வுகளை உருவாக்குவது முக்கியம். உணர்வுகள்  பெரும்பாலும் வளரும் வயதில் உருவாவதனால், அதற்கேற்றவாறு கல்வி பண்பாட்டு அமைப்புகளை  சீரமைப்பது முக்கியமானது. வளர்ந்து இருபது வயதிற்கு மேலான பின்பு  உணர்வுகளை உருவாக்குவது கடினமானது.
  1. ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிப்பதில் வரலாறு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஒவ்வொரு சமூகமும் தனது எதிர்காலத்தை வரலாற்றின் சாயலிலேதான்  அமைக்க முற்படுகிறது. புலிகள் யாருக்கும் இல்லாத நிகரற்ற வரலாற்றைப் படைத்திருக்கிறார்கள். அவற்றை முழுவதுமாக ஆவணப்படுத்துவது அதிமுக்கியமானது. அதை ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கற்பிப்பது அதைவிட முக்கியமானது. அதனால் அதற்கேற்ற பண்பாட்டு அமைப்புகளை உருவாக்கவேண்டியது முக்கியம் பெறுகிறது. ஒவ்வொரு தமிழருக்கும் என்று புலிகளின் வரலாறு தெரிகிறதோ, என்று ஒவ்வொரு வீடும் மாவீரர் நாளில் வணக்கம் செலுத்துகிறதோ, அன்று தமிழின விடியல் வெகுதூரம் இருக்கப்போவதில்லை. இது எதிரிகளுக்கும் தெரியும். அதனால்தான் புலிகளின் வரலாற்றை மறைக்க முழு மூச்சில் செயல்படுகிறார்கள். அவர்களின் கல்லறைகளை இடித்தார்கள், போரில் அழியாத பதுங்கு கட்டிடங்களைத் வெடி வைத்து தகர்த்தார்கள், தலைவர்களின் உடல்களை மறைத்தார்கள்,   ஐயா நெடுமாறனின் நூலை எரிக்க நீதி மன்றம் உத்தரவிடுகிறது. புலிகள் பற்றிய திரைப் படங்களுக்கு தடை இடுகிறது. அவர்கள் அஞ்சுவது புலிகளின் வரலாறு என்ற மாபெரும் ஆயுதத்திற்குத்தான். புலிகளின் வரலாற்றை மறைக்காமல் அவர்களால்  தமிழரை அடிமைப்படுத்த முடியாது [1].
  1. எதிரிகளின் ஆற்றலை உறிஞ்சி நாம் பலம்பெறுவது ஒரு முக்கிய உத்தியாக இருக்கவேண்டும். புலிகளின் பெரும்பாலான ஆயுதங்கள் எதிரிகளிடம் இருந்து கைப்பற்றப்பட்டவையே [5].
  1. இறுதிப்போரை தோல்வி என்று எக்காரணத்தைக் கொண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது. கிரேக்கர்களின் தெர்மாப்பிளையோ அல்லது யூதர்களின் மாசாதவோ தோல்வி என்று பதியப்படவில்லை. அவை மகத்தான வெற்றிகளாகவே பதியப்பட்டுள்ளன. இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் காலம் முழுதும் எதிரொலித்து ஒரு இனத்தை காத்து இயக்கும் வல்லமை கொண்டது. அதனால் நந்திக்கடலின் எதிர்கால விளைவுகளை கருத்தில் கொண்டு அதை ஒரு மகத்தான வெற்றியாகவே பதியப்படவேண்டும். இந்த வெற்றி மனநிலையே நம்மை அடுத்த கட்டத்திற்கு நம்பிக்கையுடன் நகர்த்தும் உந்து சக்தியாக இருக்கும். எவ்வாறு கிரேக்கர்களும் யூதர்களும் மீண்டார்களோ, அதுபோன்ற மீட்சிக்கு வழிவகுக்கும். இவ்வுலகில் போரிட்டு அழிந்த இனங்களைவிட, போரிடாமல் அழிந்த இனங்கள்தான் மிக அதிகம். போர்தான் ஒரு தேசத்தின் ஆன்மாவையே உருவாக்குகிறது என்கிறார் புகழ்பெற்ற தத்துவமேதை ஏகல்[3,12].

புலிகள் எவ்வாறு பலவெற்றிகளைப் பெற்றார்கள் என்று பலகாரணிகளை அடுக்கினேன்,  ஆனால் பிரபாகரன் அவர்களை  அவற்றில் உள்ளடக்கவில்லை. ஏனென்றால் இவற்றை உருவாக்கியதே அவர்தான்.  பிரபாகரன் போன்ற ஒரு ஆளுமை இனி  எவ்வளவு காலமானாலும் கிடைக்கப்போவதில்லை.  பிரபாகரன் போன்ற தலைமையை எப்படி உருவாக்குவது என்பதை எந்த அறிவியல் தத்துவத்தாலும் கூற முடியாது. இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை Blackswan என்கிறார் நசீம் தலீபு [13]. பிரபாகரன் அவர்கள் சித்தாந்தம், பண்பாடு, சட்டம், ராணுவ தந்திரங்கள், படைத்தலைமை, நாட்டின் தலைமைப்பொறுப்பு, உலக அரசியல் எனப் பலதுறைகளை கட்டி ஆண்ட ஆளுமை. மற்ற பெரும் தலைவர்கள் ஏதாவது ஒன்றையாவது வெளியிலிருந்து கடன் வாங்கி இருப்பார்கள். உதாரணமாக லெனின், மாவோ ஆகியோர் மார்க்சிடம் இருந்து சித்தாந்தத்தை, பண்பாட்டை கடன் வாங்கினர். நான் அறிந்தவரையில் பிரபாகரனைப் போல இவ்வாறு அனைத்திலும் ஆளுமை செலுத்தியவர் இருவரே. ஒருவர்  சுபார்ட்டாவின் இலைக்கர்கசு[14], இன்னொருவர் முகம்மது நபிகள்.

பிரபாகரன் போன்ற தலைமை நமக்கு இனி கிடைக்கப்போவதில்லை, ஆனால் நாம்  மனம்  தளரத்தேவையில்லை. நபிகளின் காலத்தில் அரேபியா பொற்காலம் காணவில்லை, மாறாக அவரின் மறைவிற்குப்பின் வந்த தலைமைகளை பொற்காலம் படைத்தனர். சுபார்ட்டவும் அவ்வாறே.  நபிகள் போன்ற  தலைமைகள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றால், நாட்டிற்கு ஒரு பலமான அடித்தளத்தை அமைத்து போகவேண்டிய பாதையையும், வழிமுறைகளையும் உருவாக்கிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்குப் பின்வரும் தலைமைகள்  அதை பின்பற்றி பெரும் வெற்றிகளைப் பெறுகிறார்கள். இவ்வாறுதான் நாம் பிரபாகரனைப் பார்க்கவேண்டும். பொதுவாக இதுபோன்ற மாபெரும் ஆளுமைகளைப் பற்றி கூறப்படுவது என்னவென்றால் “அவர்கள் சரியான நேரத்தில் தோன்றுவார்கள், சரியான நேரத்தில் மறைவார்கள்”. நாம் பெரிதாக கலங்கத் தேவையில்லை. நாம் மாபெரும் தேசம் படைக்க என்ன தேவையோ,  அதற்கான மிக பலமான அடித்தளத்தை பிரபாகரன் படைத்துவிட்டார். இனி மிச்சம் இருப்பதை கட்டி முடிப்பது மட்டுமே நமது வேளை. இங்கு ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.  பிரபாகரனின் பாதை  என்பது மதங்களைப்போல குருட்டுத்தனமாக  பின்பற்றுவது கிடையாது. பகுத்தறிந்த செயல்பாடுகளையும் நம்பிக்கையையும்  கலந்த பாதை.

இனி நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை  சுருக்கமாகக் கூறினால் “நமது சூழலுக்கேற்ற சிக்கலான அமைப்புகளை கட்டி எழுப்பவேண்டும்”. நாம் பார்த்த அனைத்து உத்திகளும் அடிப்படையில் இதை நோக்கியதே. நாம் எதிரியைத் தோற்கடிக்க அவர்களைவிட சிக்கலான அமைப்பாக நாம் இருக்கவேண்டும். இதைப் பயன்படுத்திதான் புலிகள் வெற்றி கொண்டார்கள், நாம் பயணிக்கவேண்டிய பாதையும் இதுதான். புலிகள் இவ்வுத்திகளை இராணுவ அமைப்பிற்கு பயன்படுத்தினார்கள், நாம் அனைத்து துறைகளிலும் பயன்படுத்தவேண்டும். புலிகள் வகுத்த பாதையைக் கொண்டு நாம்  இழந்ததை மட்டும் மீட்கப்போவதில்லை. தமிழ்ச்சமூகத்தின் சாதி பாகுபாடுகளை ஒழித்து, சமூகத்தை மறுசீரமைத்து, சிக்கலான அமைப்புகளை கட்டி எழுப்பி, உலகில் அணைத்து துறைகளிலும் மாபெரும் சாதனைகள் நிகழ்த்துவோம். அதற்கான வலிமை புலிகளின் வரலாற்றிற்கு உண்டு. அவ்வரலாறுதான்  புலிகள் நமக்கு விட்டுச்சென்ற மாபெரும் கொடை.

 

 

உசாத்துணை:

 

  1. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 1
  2. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 2
  3. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 3
  4. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 4
  5. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 5
  6. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 6
  7. Bar-Yam, Yaneer. Making things work: solving complex problems in a complex world. Knowledge Industry, 2004.
  8. Osinga, Frans PB. Science, strategy and war: The strategic theory of John Boyd. Routledge, 2007.
  9. Alberts, David S., and Thomas J. Czerwinski. Complexity, global politics, and national security. NATIONAL DEFENSE UNIV WASHINGTON DC, 1997.
  10. Popper, Karl. The open society and its enemies. Routledge, 2012.
  11. Haidt, Jonathan. The righteous mind: Why good people are divided by politics and religion. Vintage, 2012.
  12. சு.சேது, தெர்மாப்பிளையும் நந்திக்கடலும்
  13. Taleb, Nassim Nicholas. The black swan: The impact of the highly improbable. Vol. 2. Random house, 2007.
  14. சு.சேது, சுபார்ட்டா (Sparta) எனும் விசித்திர நாடும் புலிகளின் ஈழமும்
Posted in அரசியல், ஈழப்போர், தமிழ்த்தேசியம், Uncategorized | 1 Comment

ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் – பகுதி 6

பாடம் 6: நம்பிக்கை இல்லாமல் தேசம் இல்லை

 

புலிகள் இயக்கம் என்பது ஒரு சிக்கலான அமைப்பு. புலிகளால் எவ்வாறு உலகம் வியக்கும் பல வெற்றிகளைப் பெறமுடிந்தது என்பதற்கு ஒரே ஒரு காரணத்தை மட்டும் கூற முடியாது.   சிக்கலான அமைப்புகளின் தன்மை அப்படி.   புலிப்பண்பாடு, உத்திகள்,  பரிணாமம், தலைமை [2,3,4,5]  என பல்வேறு காரணிகளின் கூட்டு செயல்பாட்டின்  விளைவாகவே புலிகள் வெற்றிகரமான இயக்கமாக உருவானார்கள். அவ்வாறான காரணிகளில் நம்பிக்கை என்பது  இன்னொரு முக்கிய காரணி.

இவ்வுலகின் ஒரு  தன்மை என்னவென்றால் அது  எவ்வாறு பரிணமிக்கும் என்பது முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாதபடி சிக்கலானது, எண்ணற்ற காரணிகளை உள்ளடக்கியது. நாம் விரும்பும் எதிர்காலத்தை உறுதியாக 100% அடையும் திட்டம் என்பது யாரிடமும் இல்லை, யாராலும் உருவாக்கவும் முடியாது. அவ்வாறு இருக்கும் பொழுது நாம் விரும்பும் எதிர்காலத்தை அடைய துணிவுடன் நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே அணுகமுடியும்.

“Faith in evolution is a vital necessity. If we knew for certain what the future hold, faith would be superfluous. It is precisely because the unknowns are so great and dangerous that we require some manner of faith to choose our path and to give us courage. If we cannot believe that our existence is part of a meaningful, unfolding design, it will be difficult to maintain the resolve needed to make it come true.” [5]

இவ்வுலகம் நம்பிக்கை கொண்டோர்களுக்கு மட்டுமே. எவ்வாறு எதிர்காலத்தில்  நம்பிக்கை  இல்லாத மனிதர்கள் தற்கொலை செய்து அழிந்துபோகிறார்களோ, அதுபோல நம்பிக்கை இல்லாத நாடுகளும் இயக்கங்களும் காலப்போக்கில் அழிந்து போகின்றன:

“The person or the nation that has a date with destiny goes somewhere, though not usually to the address in the label. The individual or nation that has no sense of direction in time, no sense of clear future ahead is likely to be vacillating, uncertain in behavior, and to have a poor chance of surviving.” [6]

புலிகளின் அசுரபலத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் அவர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.  உதாரணமாக இந்தியா  படைகளைக் கொண்டு மிரட்டிய பொழுது, இலங்கை அடிபணிந்தது, மற்ற தமிழ் போராட்டக் குழுக்களும் அடிபணித்தன. ஆனால்  புலிகள் நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொண்டு வெற்றி கண்டார்கள். களத்தில் போராளிகள் விழ விழ, அடுத்து வந்த போராளிகள் போராட்டத்தை  தொடர்ந்தார்கள். உலகிலே வேறு எந்த இயக்கமோ அல்லது எந்த மதமோ புலிகளைப் போல விடாப்பிடியான நம்பிக்கையை, மன  உறுதியை  கொண்டிருப்பார்களா என்பதை ஐயமே. அவர்களின் நம்பிக்கையை பிரதிபலிக்கும் ஒரு வாசகம் உண்டென்றால் அது கவிஞர் காசி ஆனந்தனின் வரிகள்தான்:

“நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்”

இறுதிப் போரில் உலகமே ஒன்று திரண்டு எதிர்த்த பொழுதும், புலிகள் இறுதிவரை மிகத் தெளிவாக நம்பிக்கையுடனே எதிர்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு இறுதிப்போரின்  முடிவில் இரு தெரிவுகள் மட்டுமே இருந்தன. ஒன்று சரணடைவது அல்லது இறுதிவரைப் போராடி வீரமரணம் அடைவது. புலிகளின் வரலாற்றை அறிந்தவர்களுக்கு புலிகள் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்பது வியப்பானது இல்லை. எந்த முடிவு எதிர்கால மக்களிடம் விடுதலைக்கான கனவினை நம்பிக்கையை விதைக்குமோ, அதுவே சிறந்த தெரிவு. அதைத்தான் செய்தார்கள். இன்று எதிரிகள் கொக்கரிக்கலாம், ஆனால் இது தாற்காலிகமே.  வரலாற்றில் இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நடந்துள்ளன. உதாரணமாக தெர்மாப்பிளைப் போரையும், மசாதாவையும் [3,7] எடுத்துக் கொள்ளலாம். இரண்டாயிர வருடங்கள் முன்பாக நடந்த இந்நிகழ்வுகள், இன்றும் மக்களின் நினைவுகளில் இருந்து இயக்குகிறது என்றால்,  புலிகளின் முள்ளிவாய்க்காலும்  நந்திக்கடலும்  அதுபோன்ற தாக்கத்தையே தமிழ்ச்சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும்.  புலிகளின் நம்பிக்கை ஒரு நாள் வென்றே தீரும்.

நம்பிக்கையைப் பற்றி ஒன்றைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வெறும் நம்பிக்கை மட்டும் என்றால் அது குருட்டு நம்பிக்கை. அதுபோன்ற நம்பிக்கைகள் சமூகத்தில் அநீதியை உருவாக்கி மக்களைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தும். மத நம்பிக்கைகள் அதுபோன்ற குருட்டு நம்பிக்கைகளே. நம்பிக்கையுடன்  பகுத்தறிந்த  செயல்பாடுகளும் இணையும் பொழுதே சமூகத்தில் நீதி நிலவும் என்கிறார் தத்துவமேதை பிளேட்டோ. நம்பிக்கை மட்டுமோ அல்லது பகுத்தறிவு மட்டுமோ இருந்தால், அது தனிமனிதனுக்கும் சரி, சமூகத்திற்கும் சரி அநீதியை உருவாக்கும்.

“First great political theorist Plato was an ardent admirer of reason, yet he recognized that passion and reason has its proper place in mind and state. When one of the two takes complete control in an individual, the result is injustice of the soul. The same imbalance between reason and passion can lead to injustice in the state.” [8]

இன்றைய திராவிட கட்சிகள்  தங்களது  உண்மையான குறிக்கோள்களின் மீது  நம்பிக்கையை இழந்ததால்தான் இன்று அது திசை தடுமாறி சமூகத்தில் பல அநீதிகளை உருவாக்கி இருக்கிறது, சமூகத்தில் தனிமனித சுயநலம் தலைவிரித்தாடுகிறது.  புலிகள் பகுத்தறிவையும் நம்பிக்கையையும் இணைத்து செயல்பட்டதால்தான் அவர்களால் ஒரே குறிக்கோளுடன் திசைமாறாமல் பல வெற்றிகளைப் பெற முடிந்தது.  வெறும் நம்பிக்கையை மட்டும் கொண்டு வெற்றிகளைப் பெற்றிருக்க முடியாது. அவர்கள்  உத்திகளிலும் திட்டமிட்ட செயல்பாடுகளிலும் முன்னோடிகளாக இருந்தார்கள் என்று முந்தைய கட்டுரைகளில் ஏற்கனவே பார்த்தோம்[2,3,4]. அவர்கள் அமைத்த ஈழநாடு செல்வத்தில் குறைந்திருந்தாலும் பிளேட்டோ கூறியபடி நீதியில் நிறைந்திருந்தது. பெரியார் எதுபோன்ற நாடு அமையவேண்டும் என்று நினைத்தாரோ, அதை புலிகள் நிறைவேற்றிக் காட்டினர்  என்பதை உண்மையான பகுத்தறிவு இயக்கப் பற்றாளர்களும் ஒப்புக்கொள்வார்கள்.

2009-க்குப் பின்னரான ஈழ விடுதலை சார்ந்த செயல்பாடுகள் குறிப்பிடப்படும்படியாக இல்லை. கடந்த பத்தாண்டு செயல்பாடுகள் விரல்விட்டு என்னும் நிலையிலேயே இருக்கிறது [9]. இதற்கு ஒரு காரணமாக சிலர்  கருதுவது என்னவென்றால் நம்மிடம் ஒரு தோல்வி/விரக்தி மனநிலை குடிகொண்டுள்ளது. இது எவ்வளவுதூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் புலிகள் இருந்த பொழுது எவ்வளவு நம்பிக்கை இருந்ததோ, அந்த நம்பிக்கை இப்பொழுது இல்லை என்று உறுதியாகக் கூறலாம். அதுபோன்ற மனநிலை இயற்கையானது என்று நியாப்படுத்தினாலும், அதிலிருந்து விடுபடாமல் நாம் ஈழம் சார்ந்த அடுத்த கட்ட நகர்வுகளை முன்னெடுப்பது  என்பது கடினமான காரியமே.

புலிகள் இல்லாத இன்றைய காலத்தில், நமது செயல்பாடுகளை முடுக்க அதிக ஊக்கமும் நம்பிக்கையும் தேவை. அதுபோன்ற நம்பிக்கையை எப்படி உருவாக்குவது? இது முடியாத காரியமல்ல. வரலாற்றில் மற்ற இனங்கள் எவ்வாறு பெரிய பின்னடைவுகளில் இருந்து உளவியல் ரீதியாக மீண்டு வெற்றிகொண்டனர் என்பதனை அறிவதன் மூலம், நாம் நமக்கான ஒரு பாதையை உருவாக்க முடியும். இதற்கு வரலாற்றில் ஒரு சிறந்த உதாரணம் என்றால் யூதர்கள்தான்.

யூதர்களின் உத்தி:

கி.மு. 598 -இல் பாபிலோனியப் பேரரசு இசுரேல் நாட்டைத் தாக்கி, யூதர்களின் கோவிலை தரைமட்டமாக்கி, யூதர்களை பாபிலோனுக்கு நாடு கடத்தினர். அன்றைய காலகட்டத்தில்  அனைவரும் பல்வேறு தெய்வங்களை வணங்கி வந்தனர். ஒரு நாடு இன்னொரு நாட்டிடம் தோற்றால், அதற்கு காரணம் அந்த நாட்டின் இறைவன் தங்கள் நாட்டு இறைவனைவிட பலசாலி என்றே பார்க்கப்பட்டது. தோற்றுப்போன மக்கள் முடிவில் பலசாலியான கடவுளை வணங்கி ஆக்கிரமித்த நாட்டில் கரைந்து போனார்கள். அன்று தோற்றுப்போன யூதர்களும் பெரிய உளவியல் சிக்கலில் மாட்டி  அதுபோன்ற அழிவை  எதிர் நோக்கினர் [10].

அவர்களின் கடவுள் தொற்றுப் போய்விட்டார் என்று கருதினால் அவர்களின் அடையாளம் அழிந்து போகும்.  இதுதான் அன்றைய யூத அறிவுசீவிகள்  எதிர்நோக்கிய முக்கிய சிக்கல்   இதிலிருந்து அவர்கள் தப்பிக்க வகுத்த உத்திதான்  “உலகை ஆளும் ஒற்றைக் கடவுள்” என்ற தத்துவம். பாபிலோனியர்களிடம்  இசுரேல்  தோற்றதற்குக் காரணம், இசுரேலியர்களின்  கடவுள் வகுத்த ஆணைகளை மக்கள் பின்பற்றாததனால் தான். அதனால்   கடவுளின் கோபத்திற்கு உள்ளாகி, கடவுள் எதிரிகளை அனுப்பி  பழிவாங்குகிறார். நமது கடவுள் இசுரேலுக்கான கடவுள் மட்டுமல்ல, உலகத்தையே ஆளும் ஒற்றைக் கடவுள். அவரின் கட்டுப்பாட்டில்தான் அனைத்து நாடுகளும், உலகமும் இயங்குகிறது . நாம் கடவுளின் ஆணையைப் பின்பற்றினால், நாம் இழந்தது அனைத்தும் கிடைக்கும் என்று யூத அறிவுசீவிகள் விளக்கமளித்தனர் [10].

இந்த ஒரு விளக்கத்தின் மூலம்  ஒரே  கல்லில் பல காய்களை வீழ்த்தினார்கள்.

  1. அவர்களின் கடவுள் தாழ்ந்தவர் அல்ல. அதற்கு மாறாக உலகிலேயே அவர்தான் வல்லமையானவர். அவர் ஒருவர்தான் கடவுள், மற்ற நாட்டு கடவுளரெல்லாம் வெறும் பொம்மைதான்.  அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது தோல்வியே அல்ல. அதை  அவர்களின் கடவுளின் சக்தியின் வெளிப்பாடாகக் கொண்டு,  தோல்வியை  அவர்களின் வெற்றியாக  மாற்றினர். இதன் மூலம் தோல்வி உளவியலிலிருந்து அவர்கள் வெளி வந்தனர்.
  1. தோல்விக்குக் காரணம் கடவுளின் ஆணையை ஒழுங்காகப் பின்பற்றாதுதான் காரணம் என்பதன் மூலம் மக்களை தீவிர நம்பிக்கையில் செலுத்தி அடையாளத்தைக் காத்தனர். அதற்கேற்றபடி சீர்திருத்தங்கள் கொண்டு வந்தனர். இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டே அவர்களின் கட்டுக்கதைகளையும் வரலாற்றையும் உள்ளடக்கி பைபிளை எழுதினார்கள். தோல்வியால் அவர்கள் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை, மாறாக நம்பிக்கை முன்பைவிட பன்மடங்கு அதிகரித்தது.
  1. இழந்த நாடு மீண்டும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை
  1. பாபிலோனியர்கள் யூதர்களின் கோவிலை இடித்தனர். அதற்கு பழிக்குப் பழியாக பாபிலோனியர்களின் கடவுளை தாழ்த்தவேண்டும். அதை அவர்கள் “தங்களின் கடவுள் மட்டுமே கடவுள், மற்றதெல்லாம் பொம்மை” என்று கூறி பழிவாங்கினர். இது அவர்களுக்கு பழிவாங்கிய உளவியல் திருப்தியை  அளித்தது. முடிவில் அன்று அவர்கள் வகுத்த இறை கோட்பாடுகளை இன்று பாதி உலகம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த  இறை கோட்பாட்டை  அன்றைய யூதர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையினர் மட்டுமே ஏற்றுக்கொண்டனர். மற்றவர்கள் இவர்களை தூற்றினார்கள். இதுபோன்ற நம்பிக்கைகள்தான் நமது  இவ்வளவு துன்பத்திற்கும் காரணம் என்றனர். முடிவில் நம்பிக்கை கொண்ட யூதர்கள் மட்டுமே மிஞ்சினர், மற்றவர்கள் கரைந்து காணாமல் போயினர்.

அவர்களைவிட பலம் வாய்ந்து விளங்கிய பண்டைய பாபிலோனியர்களோ,  எகிப்தியர்களோ, ரோமர்களோ, அறிவிற்சிறந்த கிரேக்கர்களோ இன்றில்லை. ஆனால்  யூதர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். இதற்கு அடிப்படைக் காரணம் என்னவென்றால் வலிமை என்பது நீடித்து இருப்பதல்ல. எந்த ஒரு நாடோ பண்பாடோ காலப்போக்கில் வலுவிழக்கும். அவ்வாறான வலுவற்ற நிலையில் அவர்கள் அழியாமல் தாக்குப்பிடிக்கிறார்களா என்பதே அவர்களின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கிறது. யூதர்களின் விடாப்பிடியான நம்பிக்கையே அவர்களை காத்து வந்திருக்கிறது. எப்பொழுதெல்லாம் அவர்கள் பாரிய பின்னடைவு அல்லது தோல்வி ஏற்படுகிறதோ, அப்பொழுதுதான் அவர்களின் நம்பிக்கையேக் கூடும். ஆனால் மற்றவர்களுக்கு தோல்வி என்பது நம்பிக்கையை குறைக்கும். இதுதான் யூதர்களின் வெற்றிக்குள் இருக்கும் ஒரு இரகசியம். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக நாடில்லாமல் திரிந்தாலும் நம்பிக்கையினால் நாட்டை மீண்டும் அடைந்தனர்.

யூதர்கள் கையாண்ட உத்திகள் பார்ப்பதற்கு சிரிப்பாகத் தோன்றினாலும், நாம் உணரவேண்டிய ஒன்று என்னவென்றால் மனிதனின் உளவியல் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மாறவில்லை. மனிதன் அதே மனநிலையில்தான் உள்ளான். அதனால் உலக தேசியங்களும் இதே மனநிலையிலேயே செயல்படுகின்றன. யூதர்கள் என்ன உத்திகளை பயன்படுத்தினார்களோ, அதே உத்திகளை தேசியங்கள் அவர்களின் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றி பயன்படுத்துகின்றன.

உலகிலுள்ள ஒவ்வோரு தேசியமும் தங்களது வரலாற்றை உன்னதமாகவே எண்ணுகிறது. உலகில் எந்த ஒரு நாட்டின் வரலாறும் தோல்வி மனப்பான்மையுடன் எழுதப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் பார்க்கவே  முடியாது. இது ஒவ்வொரு  தேசியத்தின் அடிப்படை உளவியல் தேவை.  இது ஏனென்றால் தேசியம் என்பது ஒருவனின் அடையாளமான “நான்”  என்பதில்  ஐக்கியமாகிவிடுகிறது [11]. அதனால் ஒருவன்  தனது தேசியத்தை  தாழ்வாக நினைப்பது, அவன் தன்னையே தாழ்வாக நினைப்பது போன்றதாகும். அது நடக்கமுடியாத காரியம். எப்படி தன்னை தாழ்வாக நினைக்கும் மனிதர்கள்  உளவியலால் பாதிக்கப்பட்டு தற்கொலை  செய்துகொள்கிறார்களோ. அதுபோல தனது வரலாற்றை தாழ்வாகக் கருதும் தேசியமும் அழிந்துபோகும்.

இதனால்தான் எந்த ஒரு  நாட்டின் பள்ளி  வரலாற்றுப் புத்தகங்களும் தங்களது வரலாற்றை உன்னதப்படுத்தி மேன்மையாகவேக் கூறும்.  வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் மாணவர்களிடம்  தேசிய  அடையாளத்தை உருவாக்கி  தேசிய சிந்தனையை வளர்ப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டவை;  தேசிய வரலாற்றில் உண்மை என்பது இரண்டாவது பட்சம்தான் என்பதை வரலாற்று ஆசிரியர்களே ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

“In his study History – Remembered, Recovered, Invented” Bernard Lewis doubted whether nationalist history ever had any value to the historian, but he did recognize the great contribution of nationalist history to the national movement itself.”[12]

இந்த உளவியல் சிந்தனையைப்  .போர்களிலும் காணலாம். ஒவ்வொரு நாடும் தனது இழப்புக்களைக் குறைத்தும், எதிரிகளின் இழப்பைக் கூட்டியும் காண்பிக்கும். போரில் எதிரிகளால் தோற்கடிக்கப் பட்டோம், நாங்கள் எதிரிகளைவிட தாழ்ந்தவர்கள்  என்று எந்த  தேசியமும் ஒப்புக்கொள்ளாது. அவ்வாறு தோல்வி ஏற்பட்டாலும் அதைத் திட்டமிட்ட  பின்னகர்வு என்றே கூறும். இதுவும் வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் உண்மை[13].

ஒவ்வொரு நாடும் தனக்கென்று ஒரு பொற்காலம் வைத்திருக்கும், அதைப் போற்றிப் புகழும். அது பெரும்பாலும் கட்டியமைக்கப்பட்ட பொய்யாகவே  இருக்கும். உதாரணமாக இந்துத்வா தேசியர்கள், புராணக் கதைகளை எடுத்துக்கொண்டு அன்று “விமானங்கள்” இருந்தன, “ஏவுகணைகள்” இருந்தன,. உலகிலேயே நாம்தான் அனைவரையும் விட முன்னேறிய நாடாக இருந்தோம் என்று பொற்காலக் கதைகளைக் கூறுவார்கள். இதுபோன்ற பொற்காலக் கட்டுக்கதைகளை அனைத்து தேசிய சிந்தனைகளிலும் காணலாம். இவ்வாறு ஒரு தேசியம் கூறுவதற்கானக் காரணம் என்பது உளவியல் ரீதியாக மக்களிடம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தி, அவர்களைத் தூண்டி எதிர்காலத்தில் ஒரு “பொற்காலம்” காண்பதே. உதாரணமாக அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் “அமெரிக்காவை மீண்டும் உன்னதமாக்குவோம்”  என்று பரப்புரை செய்துதான் திரம்பு வெற்றிகொண்டார். அவ்வாறே பில் கிளிண்டனும்  பரப்புரை செய்தார்.

வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்வது என்னவென்றால்:  தேசத்தின் வரலாறு என்பது ஏதோ பழையது, எந்தவொரு விளைவும் இல்லாதது அன்று. ஒரு தேசிய இயக்கம் தேசத்தின் எதிர்காலத்தை இறந்தகால வரலாற்றின் சாயலில் உருவாக்க முயல்கிறது.   ஒரு தேசத்திற்கு எதிர்காலம் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோல இறந்தகால வரலாறும் முக்கியம்; தேசத்தின் பொன்னான இலக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோல தேசத்தின் பழைய பொற்காலமும் முக்கியம் [14]. நாம் ஒருவகையில் வரலாற்றின் பிடியில் சிக்கியுள்ள கைதிகள். நாம் எதுமாதிரியான வரலாற்றை எடுத்துக் கொள்கிறோமோ, அது  நமது உளவியலைத் தூண்டி நமது எதிர்கால செயல்பாடுகளைத் தீர்மானிக்கும்.

இதனால்தான் ஒவ்வொரு தேசமும் தனது வரலாற்றை உன்னதமாக எழுதி, ஒவ்வொரு பின்னடைவையும்  தனது வரலாற்றில் வெற்றியாக பதிவு செய்து முன்னேறுகிறது. அவ்வாறு செய்யும் தேசங்களை வாழ்கின்றன. தோல்வி மனப்பான்மையில் இருக்கும் தேசங்கள் விரைவில் அழிந்துபோகின்றன. அவ்வாறுதான் மனிதர்களின் உளவியல் பரிணாமத்தால் கட்டியமைக்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்து என்ன?

வரலாறு கூறும் பாடம் என்னவென்றால் நம்பிக்கையில்லாமல் நம்மால் வெற்றிகரமாக அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர முடியாது. அவ்வாறான நம்பிக்கையை எப்படிப் பெறுவது?

  • முதலில் 2009-ஐ நமது வரலாற்றில் சரியாக நம்பிக்கையுடன் பதிவு செய்யவேண்டும். 2009-ஐ தோல்வி என்று எடுத்துக்கொண்டால் நம்மை யாரும் காப்பாற்ற முடியாது. எதிரியும் அதைத்தான் விரும்புவான். பரணி கிருஷ்ணரஜனி அவர்களின் பார்வை இவ்விடத்தில் சரியானது: 2009 நிகழ்வுகளை முள்ளிவாய்க்கால் நந்திக்கடல் என்று இரண்டாகப் பிரிக்கவேண்டும். முள்ளிவாய்க்கால் என்பது சிங்களமும் உலக நாடுகளும் இணைந்து நடத்திய இனப்படுகொலையைக் குறிப்பது. இதைக்கொண்டு    அவர்களைக் குற்றாவாளிக் கூண்டில் நிறுத்துவதற்கு தொடர் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளவேண்டும். நந்திக்கடல் என்பது போராளிகளும் மக்களும் விடுதலைக்காக இறுதிவரை களமாடியதைக் குறிப்பது. இதை எக்காரணம் கொண்டு தோல்வி என்று ஏற்கமுடியாது. கிரேக்கர்களின் தெர்மாப்பிளையோ அல்லது யூதர்களின் மாசாதவோ தோல்வி என்று பதியப்படவில்லை. அவை மகத்தான வெற்றிகளாகவே பதியப்பட்டுள்ளன [7,3]. இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் காலம் முழுதும் எதிரொலித்து ஒரு இனத்தை காத்து இயக்கும் வல்லமை கொண்டது. அதனால் நந்திக்கடலின் எதிர்கால விளைவுகளை கருத்தில் கொண்டு அதை ஒரு மகத்தான வெற்றியாகவே பதியப்படவேண்டும். அதையேத்தான் இறந்த மாவீரர்களும் விரும்புவார்கள். இந்த வெற்றி மனநிலையே நம்மை அடுத்த கட்டத்திற்கு  நம்பிக்கையுடன் நகர்த்தும் உந்து சக்தியாக இருக்கும். எவ்வாறு கிரேக்கர்களும் யூதர்களும் மீண்டார்களோ, அதுபோன்ற மீட்சிக்கு வழிவகுக்கும்.
  • எந்த ஒரு குழு நம்பிக்கையையும் ஒரு  சமூகமாக இணைந்துதான் தக்கவைக்க முடியும்.  புலிகளும் யூதர்களும் ஒரு தனிப்பட்ட சமூகமாக இருந்ததனால்தான் அவர்களது  நம்பிக்கையை தக்கவைக்க முடிந்தது. இன்றைய நமது சமூகம் பல மூடநம்பிக்கைகள் கொண்டு, உள்ளுக்குள் பல முரண்களைக் கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் நண்டு போல பின்னுக்கு இழுத்து,  தேவையில்லாத இடங்களில் தனது ஆற்றலை வீணடிக்கும் சமூகம்.  இதுபோன்ற பண்பாட்டைக் கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்துதான் புலிகள்  புலிப்பண்பாட்டை உருவாக்கினர்.

ஒரு சமூகம் ஒரு பேரிடரை/ பேரிழப்பை  சந்தித்தபின், தன்னை பலப்படுத்திக்கொள்ள மறுசீரமைக்கும். இதை  ஏற்கனவே பகுதி-1 -இல் விரிவாகப் பார்த்தோம். யூதர்கள் தங்களின் பின்னடைவிற்கு எதிரிகளையோ அல்லது விபத்துக்களையோ குற்றம் சாட்டவில்லை, மாறாக பிழை தங்களின்மீதே உள்ளது என்று எடுத்துக்கொண்டார்கள். அதனால் புதிய சூழலுக்கு ஏற்றபடி  அவர்களின் சமூகத்தை மறுசீரமைத்து முன்னேறினார்கள். பரிணாமத்தில் எந்த  உயிர் அல்லது அமைப்பு தனது சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக்கொள்கிறதோ, அதுவே வெற்றிபெறுகிறது. அந்த வகையில் யூதர்கள் தங்களின் மீது  பழியை எடுத்துக்கொண்டு மறு  சீரமைத்ததே  சிறந்து உத்தி. இதுவும் அவர்களின் வெற்றிக்கான ஒரு காரணம்.  .

2009-இல் இனவழிப்பிற்கு காரணமாக நாம் “திமுக முதல் ஐ.நா வரை திட்டி தீர்த்துவிட்டோம்”. ஆனால் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மையான காரணம் என்பது நாமாகிய மக்கள்தான். தமிழ்நாட்டில் 6 கோடி மக்களாக இருந்தும் இறுதி  ஈழப்போரில் எந்த உதவியும் செய்யாமல் மானாட மயிலாட பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். நமக்கில்லாத அக்கறை ஏன் ஐ.நாவுக்கு இருக்கவேண்டும்? அடிப்படையில் ஒரு கடைந்தெடுத்த கேவலமான சமூகம் நாம் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, நாம் மாறிய சூழலுக்கு ஏற்ப எது மாதிரியான சமூக மறுசீரமைப்புகளக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று சிந்திக்கவேண்டும். அவ்வாறு சீரமைக்கவில்லை என்றால் இன்னொரு இனவழிப்பு நடந்தாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை. அவ்வாறான மறுசீரமைப்புக்கு புலிகளின் வரலாறு எவ்வாறு பயன்படும் என பகுதி-1 இல் விரிவாகப் பார்த்தோம்.. அதை நோக்கி செயல்படவேண்டியது அவசியம். அவ்வாறான சமூகமே எதிர்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் துணிந்து எதிர்கொள்ளும்.

உசாத்துணை:

  1. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 1
  2. சு.சேது,  ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 2
  3. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 3
  4. சு.சேது, ஈழப்போரிலிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் –  பகுதி 4
  5. Csikszentmihalyi, Mihaly. “The evolving self.” (1994).
  6. Boulding, Kenneth Ewart. The image: Knowledge in life and society. Vol. 47. University of Michigan Press, 1956.
  7. சு.சேது, தெர்மாப்பிளையும் நந்திக்கடலும்
  8. Westen, Drew. The political brain: The role of emotion in deciding the fate of the nation. PublicAffairs, 2008.
  9. பரணி கிருஷ்ணரஜனி , தமிழின அழிப்பு / பத்து வருடங்கள் / எதிர்ப்பு அரசியல் https://www.facebook.com/parani.krishnarajani/posts/2337911159595076
  10. Wright, Robert. The evolution of God: The origins of our beliefs. Hachette UK, 2010.
  11. Herriot, Peter. Religious fundamentalism and social identity. Routledge, 2014.
  12. Keren, Michael. The pen and the sword: Israeli intellectuals and the making of the nation-state. Westview Pr, 1989.
  13. Hart, BH Liddell. Why don’t we learn from history?. Lulu Press, Inc, 2015.
  14. Smith, Anthony, and Anthony D. Smith. Nationalism and modernism. Routledge, 2013.
Posted in அரசியல், ஈழப்போர், தமிழ்த்தேசியம் | 3 Comments